Adulthood, On My Terms / Ενηλικίωση, με τους δικούς μου όρους

When your life belongs only to you / Όταν η ζωή σου ανήκει μόνο σε σένα

September has arrived, but the song of the cicadas is still as intense and vividly melodic as it was a month ago, when with a bittersweet feeling I was welcoming August. Every now and then I hear a car or a revved-up motorbike passing in the distance, reminding me that there are other people around, outside of my little microcosm.

Months ago I made the decision to leave Thessaloniki and settle in the village. The moments of doubt about whether I chose the right path were many this time too. Small thoughts of possible regret suddenly appeared, just enough to scare me—just like the mosquitoes at the very moment I was relaxing, staring at the hundreds of little lights in the night sky. That “sting of the mind” and the instant jolt of panic kept me company often.

Until, in a moment of inspiration, I made the brave commitment to myself that this year I will finally grow up! And nothing will scare me anymore!

As I turned 37, I probably made the biggest review of my life so far, going through my choices and evaluating my journey. The truth is, my adolescence stretched out for quite a few years, and I probably don’t have the option to regret it. Or to change it! One could say that dreams and ideas were lost, and my “many potentials” disappeared like waves in the sand. And many did say it!

Should we care about that? I ask you. I imagine you’d say no, right? Can we do anything about it? No, again no!

So I thought, what better can I do from now on?!

My father always told me: “I’ll tell you when you’ve grown up—you still have years ahead of you!” Friends, acquaintances, and even strangers always comment on how much younger I look than my age (no botox, no creams, probably really good genes—thank you so much, parents 😅). Maybe because I myself refused to grow up. Stubbornly. So stubbornly that everything I did was born out of pure, simple, genuine impulsiveness! But always with a dose of anxiety. Walking a thin line between “what will I do at my age” and “ooooh this looks nice, let’s try it!”

But you know what? I don’t care at all!!

I can’t say that I’ve “achieved something in my life”—except for a very angry intestine and a shaken nervous system that only in nature relaxes and thanks me every day for this escape! If the essence of our whole existence is to die stressed out, struggling to achieve something that in the end crushes us daily, then it is NOT WORTH IT!!!

So after many years of working so that others would get rich, writing articles, papers, research, master’s and PhD theses for other people, stressing out to meet deadlines, and burying my creativity deep in the basements of my soul and existence, the time has come to live for me!

The time has come to do a master’s degree for myself. The time has come to exercise because I enjoy movement, not because I “must” (this is a topic for another article). The time has come to start classes in something I will truly enjoy! The time has come to get the van I’ve been dreaming about for years, even if it scares me to death. The time has come to let go and trust Life, God, the Flow, the Universe.

And of course… I am NOT going to grow up 😁.

To mature and to become an adult, from my perspective, means to take myself seriously. To hold my own hand and guide me to where joy nests for me! It means to take responsibility for my choices and actions and to live the way I dreamed of since I was a child!

It doesn’t matter when you decide to do it. 17, 27, 37, 97… What matters is to carry the soul and heart of the child inside you, together with the wisdom of the adult.

And everything will be so beautiful afterwards 😊.

I love you so much!

So happy to be back here! 😊

---

Έχει μπει ο Σεπτέμβρης, αλλά το τραγούδι των τζιτζικιών είναι ακόμα τόσο έντονο και ζωντανά μελωδικό όπως ήταν ένα μήνα πριν, όταν με μια γλυκόπικρη αίσθηση υποδεχόμουν τον Αύγουστο. Κάπου κάπου ακούω ένα αυτοκίνητο ή μια γκαζωμένη μηχανή να περνούν από μακριά και μου υπενθυμίζει ότι υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι τριγύρω, έξω από τον μικρόκοσμό μου.

Μήνες πριν πήρα την απόφαση να φύγω από τη Θεσσαλονίκη και να εγκατασταθώ στο χωριό. Οι στιγμές αμφιβολίας για το αν διάλεξα το σωστό μονοπάτι ήταν και αυτή τη φορά πολλές. Μικρές σκέψεις πιθανής μεταμέλειας έκαναν ξαφνικά την εμφάνισή τους, ίσα ίσα για να με τρομάξουν, όπως ακριβώς τα κουνούπια τη στιγμή που χαλάρωνα, χαζεύοντας τα εκατοντάδες φωτάκια στον βραδινό ουρανό. Αυτή η «τσιμπιά του μυαλού» και το στιγμιαίο τίναγμα πανικού με συντρόφευαν τακτικά.

Μέχρι που, σε μια στιγμή έμπνευσης, πήρα τη γενναία δέσμευση προς τον εαυτό μου ότι φέτος θα ενηλικιωθώ! Και δε θα με τρομάζει τίποτα!

Κλείνοντας τα 37 έκανα τη μεγαλύτερη ίσως αναδρομή της ζωής μου σε επιλογές, αξιολογώντας το ταξίδι μου μέχρι σήμερα. Η αλήθεια είναι πως η εφηβεία μου παρατάθηκε αρκετά χρόνια και μάλλον δεν έχω την επιλογή να το μετανιώσω. Ή να το αλλάξω! Θα έλεγε κανείς ότι χάθηκαν όνειρα και σκέψεις και οι «πολλές μου δυνατότητες» σαν κύματα στην άμμο. Και πολλοί το είπανε!

Θα έπρεπε να μας νοιάζει – σε ρωτάω; Φαντάζομαι πως όχι, θα μου πεις κι εσύ! Μπορούμε να κάνουμε κάτι για όλα αυτά; Όχι, και πάλι όχι!

Οπότε σκέφτηκα: τι καλύτερο μπορώ να κάνω από εδώ και πέρα;

Ο πατέρας μου πάντα μου έλεγε: «θα σου πω εγώ πότε θα ενηλικιωθείς, έχεις χρόνια ακόμα μπροστά σου!» Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι πάντα σχολιάζουν το πόσο πολύ μικρότερη μοιάζω από την ηλικία μου (ούτε μπότοξ, ούτε κρέμες, μάλλον πολύ καλά γονίδια – ευχαριστώ πολύ, γονείς 😅). Ίσως επειδή εγώ η ίδια αρνιόμουν να μεγαλώσω. Πεισματικά. Τόσο πεισματικά που ό,τι έκανα ήταν παράγωγο ενός απλού, αγνού και καθαρού παρορμητισμού! Αλλά πάντα με μια δόση άγχους. Να ακροβατώ σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ του «τι θα κάνω στην ηλικία μου» και του «ααααα ωραίο αυτό, ας το δοκιμάσω»!

Αλλά να σου πω και κάτι; Δε με νοιάζει καθόλου!!

Δεν μπορώ να πω ότι «πέτυχα κάτι στη ζωή μου» – εκτός από ένα πολύ θυμωμένο έντερο και ένα ταραγμένο νευρικό σύστημα που μόνο στη φύση χαλαρώνει και με ευχαριστεί καθημερινά για αυτή μου την απόδραση!

Αν η ουσία της όλης ύπαρξής μας είναι να πεθάνουμε αγχωμένοι στην προσπάθεια μας να πετύχουμε κάτι που στην τελική μας γονατίζει καθημερινά, ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ!!!

Μετά από πολλά χρόνια λοιπόν που δούλευα για να πλουτίζουν άλλοι, που συνέγραφα άρθρα, εργασίες, έρευνες, μεταπτυχιακά και διδακτορικά άλλων ανθρώπων, που αγχωνόμουν να προλάβω προθεσμίες και είχα θάψει τη δημιουργικότητά μου στα υπόγεια της ψυχής και της ύπαρξής μου, ήρθε η ώρα να ζήσω για μένα!

Ήρθε η ώρα να κάνω ένα μεταπτυχιακό για μένα.

Ήρθε η ώρα να κάνω γυμναστική γιατί μου αρέσει η κίνηση και όχι γιατί πρέπει (αυτό είναι θέμα για ένα επόμενο άρθρο).

Ήρθε η ώρα να ξεκινήσω μαθήματα σε κάτι που θα απολαμβάνω!

Ήρθε η ώρα να πάρω το βανάκι που χρόνια ονειρεύομαι, ακόμα κι αν με τρομάζει μέχρι θανάτου.

Ήρθε η ώρα να αφεθώ και να εμπιστευτώ τη Ζωή, το Θεό, τη Ροή, το Σύμπαν.

Και ΦΥΣΙΚΑ… δεν πρόκειται να μεγαλώσω 😁

Ωριμάζω και ενηλικιώνομαι, από τη δική μου οπτική, σημαίνει παίρνω τον εαυτό μου σοβαρά. Πιάνω το χεράκι μου και με οδηγώ εκεί που φωλιάζει η χαρά για μένα! Σημαίνει παίρνω την ευθύνη των επιλογών και των πράξεών μου και ζω όπως ονειρευόμουν από μικρό παιδί!

Δεν έχει σημασία πότε θα αποφασίσεις να το κάνεις. 17, 27, 37, 97… Σημασία έχει να κουβαλάς την ψυχή και την καρδιά του παιδιού μέσα σου, παρέα με τη σοφία του ενήλικα!

Και όλα θα είναι τόσο όμορφα μετά 😊

Σ’ αγαπάω πολύ!

Καλώς επέστρεψα 😊

---