Dear Santa Claus/Αγαπητέ Άγιε Βασίλη

This is not a wish..

Dear Santa Claus,

I don’t know when you actually come. In other places I know it’s Christmas, but in our home you always came on New Year’s Day. That’s why I’m writing to you now.

My mother and father would place the gifts under the tree, and we would wait with joy to open them as soon as the year changed. The truth is, the only time I clearly remember the whole process was when I was in first or second grade. And I don’t remember when exactly I stopped believing in you (if I ever did!).

What I do remember, though, is that one day, already an adult, just before the New Year arrived, I sat down and wrote you a letter. I don’t know why I felt that need. But I did it with great joy. And I did it again the next year, and the year after that, and every year since.

If you exist somewhere in the world and receive letters, I’m sure that 99.9% of them are from children asking for all kinds of gifts and toys. And some of them may be asking for love. Or, locked away in an institution, wishing for a family.

Some may want a little brother or sister, and some may be asking for wars, hunger, pain, and loneliness to end. And some ask for health.

If you remember, those were the things I asked you for too. To keep my family well, to bring health to all of us, to keep us mentally strong, to help my partner and me endure our difficulties.

So I ask you now, do you remember how many of those meaningful wishes you ever fulfilled?
How many wishes are lost like snowflakes in your frozen neighborhood?
How many children’s letters never reach anywhere?

This year I’m not writing to ask you for anything. Not for health, not for happiness, not for joy, not for world peace.

This year I’m writing to ask you to erase all expectations from our minds. Those expectations that make us unhappy.

I’m writing to ask you to stop children from believing in you. And I’m not talking about privileged children. I’m talking about the others. The ones who wait eagerly for a gift, for a wish to come true but you never show up.

I’m writing to tell you that you need to remind all of us that love and humanity are not a “tradition” of these days, but something we should practice every single day, every single moment.

This year I’m writing to ask you to educate parents—to teach their children the essence. The meaning. Love. Compassion. That every child is their brother and sister.

I’m writing to ask you to fix our small moments, the way we treat those next to us, the people we say we love, our own selves.

I don’t know if my letters to you will ever be heard. But this is the year I decided to stop wishing and begging, and to act. And to make the world a better place for all children.

Because you may not exist, but all of us here do. And maybe we should teach our children, and everyone, that the letters addressed to you should be sent to one another, so that we might finally learn how the person next to us feels, and how we ourselves feel too.

This letter may sound angry to you, but it’s not! And if you do happen to exist, my dear Santa Claus, for this year I want—or rather, I demand—a world where all children, young and old, can live freely.

With love,
A.

---

Αγαπημένε μου Αη Βασίλη

Δεν ξέρω πότε ακριβώς έρχεσαι πραγματικά. Σε άλλες περιοχές ξέρω πώς είναι τα Χριστούγεννα, στο δικό μας σπίτι πάντα ερχόσουν την Πρωτοχρονιά. Γι’αυτό σου γράφω τώρα!

Η μάνα και ο μπαμπάς έβαζαν τα δώρα στο δέντρο και εμείς με χαρά περιμέναμε να τα ανοίξουμε μόλις θα άλλαζε ο χρόνος. Η αλήθεια είναι ότι η μοναδική φορά που θυμάμαι πραγματικά τη διαδικασία ήταν όταν ήμουν πρώτη η Δευτέρα δημοτικού. Και δε θυμάμαι πότε έπαψα να πιστεύω σε εσένα (αν έπαψα ποτέ πραγματικά!).

Θυμάμαι όμως ότι μια μέρα, ενήλικας πλέον, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου κάθισα και σου έγραψα ένα γράμμα. Δεν ξέρω γιατί είχα εκείνη την ανάγκη. Όμως το έκανα με μεγάλη μου χαρά. Και το συνέχισα την επόμενη, και τη μεθεπόμενη, και κάθε χρονιά από τότε.

Αν υπάρχεις κάπου εκεί στον κόσμο και λαμβάνεις γράμματα, είμαι σίγουρη πως το 99,9% είναι από παιδιά που ζητάνε κάθε λογής δώρο και παιχνίδι. Και κάποια από αυτά ίσως ζητάνε αγάπη. Ή κλεισμένα σε ένα ίδρυμα να εύχονται για μια οικογένεια.

Κάποια μπορεί να θέλουν ένα αδερφάκι και κάποια να ζητάνε να σταματήσουν οι πόλεμοι, η πείνα, ο πόνος και η μοναξιά. Και κάποια ζητάνε υγεία.

Αν θυμάσαι, αυτά σου ζητούσα κι εγώ. Να έχεις καλά την οικογένειά μου, να φέρεις υγεία σε όλους μας, να είμαστε όλοι ψυχικά καλά, να μας βοηθήσεις με τον σύντροφό μου να αντέξουμε τις δυσκολίες..

Και σε ρωτάω τώρα, θυμάσαι πόσες από αυτές τις ουσιαστικές ευχές έχεις ποτέ σου πραγματοποιήσει; Πόσες ευχές πάνε χαμένες σα νιφάδες στην παγωμένη γειτονιά σου; Πόσα παιδικά γράμματα δε φτάνουν πουθενά;

Φέτος δε γράφω για να σου ζητήσω κάτι. Ούτε υγεία, ούτε ευτυχία, ούτε χαρά, ούτε παγκόσμια ειρήνη.

Φέτος σου γράφω για να σου ζητήσω να σβήσεις όλες τις προσδοκίες από το νου μας. Αυτές τις προσδοκίες που μας κάνουν δυστυχισμένους.

Σου γράφω για να σου ζητήσω να σταματήσουν τα παιδιά να πιστεύουν σε εσένα. Και δε μιλάω για τα προνομιούχα παιδιά. Μιλάω για τα άλλα. Αυτά που ανυπομονούν για ένα δώρο, για μια ευχή να πραγματοποιηθεί, αλλά εσύ δεν εμφανίζεσαι.

Σου γράφω για να σου πω πως πρέπει να υπενθυμίσεις σε όλους μας πως η αγάπη και η ανθρωπιά δεν είναι «έθιμο» των ημερών αυτών αλλά κάτι που θα πρέπει να εφαρμόσουμε στην κάθε μας μέρα και την κάθε στιγμή.

Φέτος σου γράφω για να εκπαιδεύσεις τους γονείς πως πρέπει να μάθουν στα παιδιά τους την ουσία. Το νόημα. Την αγάπη. Την συμπόνια. Πως κάθε παιδί είναι αδερφός και αδερφή τους.

Σου γράφω για να φτιάξεις τις μικρές στιγμές μας, το πώς φερόμαστε στους διπλανούς μας, στους ανθρώπους που λέμε ότι αγαπάμε, στον ίδιο μας τον εαυτό.

Δεν ξέρω αν θα ακουστούν ποτέ τα γράμματά μου προς εσένα. Αλλά φέτος είναι η χρονιά που αποφάσισα να σταματήσω να εύχομαι και να παρακαλάω. Αλλά να δρω. Και να κάνω τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος για όλα τα παιδιά.

Γιατί εσύ μπορεί να μην υπάρχεις αλλά υπάρχουμε όλοι εμείς εδώ. Και ίσως πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας, και σε όλους, τα γράμματα που απευθύνονται σε εσένα, να τα στέλνουμε ο ένας στον άλλον, μήπως και τελικά καταφέρουμε να μάθουμε τι νιώθει ο διπλανός μας, αλλά κι εμείς οι ίδιοι..

Αυτό το γράμμα ίσως σου φαίνεται θυμωμένο. Αλλά δεν είναι! Κι αν τύχει και υπάρχεις, αγαπητέ Αη Βασίλη, για φέτος θέλω, ή μάλλον απαιτώ, έναν κόσμο όπου όλα τα παιδιά, μικρά και μεγάλα, μπορούν να ζουν ελεύθερα.

Με αγάπη
Α.