Everything is a Road / Όλα είναι δρόμος
There’s a Greek song that says:
"The centuries still ask how long I’ll endure
To stumble out there barefoot, alone.
And I whisper: My joy is mine, my blood is mine,
My fear is mine too.
I’m not alone, I’m not the only one.
Everything is a road, everything is a road."
This song plays in my mind over and over every time I find myself out there — on a bus, a train, a boat, or (very rarely) a plane.
It’s not the literal meaning of “road” that moves me, but the thoughts and connections that arise with every journey. Have you ever found yourself so lost in your thoughts that you didn’t even realize when you reached your destination?
Does that remind you of anything?
Isn’t life a bit like that?
We’re all on a bus, going somewhere — usually without knowing exactly where. Though the final destination is shared by all of us.
But we get so lost in our thoughts, in everyday life, in responsibilities, in the big and small things… that we miss the beauty of the journey without even noticing.
We hear so much about the power of the present moment. About the “now.” About being present. But how easy is that in a world that keeps moving, endlessly and relentlessly?
Have you ever tried to pause? To stop completely and embrace silence?
Yes, it’s terrifying. And yet, it’s so beautiful that it becomes almost addictive. Once you step into it, you don’t want — and can’t — avoid it.
It’s like being on the road. (But not when you’re driving!)
The moment you start looking out the window and noticing what’s around you… that’s it. You don’t want to get off the vehicle. You don’t care when you’ll arrive, or if you have work, or if you need to go grocery shopping, or if the dishes are piling up or the clothes need ironing.
You won’t even mind if you take the “wrong road.”
I no longer believe there are wrong roads. They all lead you somewhere. Where you’re meant to be. Even if it seems like a detour.
The poet Cavafy wrote: “When you set out for Ithaca, hope your road is long.”
The phrase “It’s not the destination, but the journey” may sound cliché — but it’s true. Because on this journey, if you pay close enough attention, you’ll see things happening inside you that you never imagined.
Give those moments your attention. Don’t rush past them.
And if you find something you like along the way — stop! Don’t miss it. Take a pause. And continue whenever (and if) you want.
Everything is a road. But how you walk it… is your choice. Your responsibility.
And if you want to write your thoughts on the bus — like I’m writing to you now — do it! With small pauses in between… to breathe, and to take an exploring glance out the window.
Safe travels. 😊
Υπάρχει ένα τραγούδι που λέει:
"Οι αιώνες ρωτάνε ακόμα πόσο θα αντέξω Να τρικλίζω εκεί έξω ξυπόλυτος, μόνος.
Κι εγώ ψιθυρίζω: Δικιά μου η χαρά, δικό μου το αίμα,
Δικός μου κι ο τρόμος.
Δεν είμαι μόνος, δεν είμαι ο μόνος.
Όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος.
(Τρύπες!)
Αυτό το τραγούδι παίζει στο μυαλό μου ξανά και ξανά κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί έξω — σε ένα λεωφορείο, τραίνο, καράβι ή (σπανιότατα) αεροπλάνο.
Δεν είναι η κυριολεκτική έννοια του «δρόμου» που με συγκινεί, αλλά οι συνειρμοί που ξυπνούν σε κάθε ταξίδι. Έχεις βρεθεί ποτέ να χάνεσαι στις σκέψεις σου τόσο βαθιά, που να μη καταλαβαίνεις καν πώς έφτασες στον προορισμό σου;
Σου θυμίζει κάτι;
Δεν είναι κάπως έτσι και η ζωή;
Είμαστε όλοι μέσα σε ένα λεωφορείο, πηγαίνουμε κάπου – συνήθως χωρίς να ξέρουμε πού. Ο τελικός προορισμός, βέβαια, είναι κοινός για όλους. Αλλά χανόμαστε τόσο πολύ στις σκέψεις μας, στην καθημερινότητα, στις υποχρεώσεις, στα σημαντικά και τα ασήμαντα… που χάνουμε τις ομορφιές της διαδρομής χωρίς καν να το καταλάβουμε.
Ακούμε συνεχώς για τη δύναμη της παρούσας στιγμής. Για το “τώρα”. Για το να είμαστε παρόντες. Αλλά πόσο εύκολο είναι αυτό, σε έναν κόσμο που κινείται ασταμάτητα;
Δοκίμασες ποτέ να κάνεις μια παύση; Με απόλυτη σιωπή;
Ναι, είναι τρομακτικό. Κι όμως, είναι τόσο όμορφο, που γίνεται σχεδόν εθιστικό. Μόλις το ζήσεις, δεν θες – και δεν μπορείς – να το αποφύγεις.
Είναι όπως στο δρόμο. (Αλλά όχι όταν οδηγείς!)
Μόλις αρχίσεις να κοιτάς έξω απ’ το παράθυρο και να παρατηρείς τι υπάρχει γύρω σου… αυτό ήταν. Δε θέλεις να κατέβεις απ’ το όχημα. Δε σε νοιάζει πότε θα φτάσεις ή αν έχεις δουλειά, αν πρέπει να πας σούπερ μάρκετ, αν τα πιάτα περιμένουν ή τα ρούχα θέλουν σιδέρωμα.
Δε θα σε νοιάζει καν αν πάρεις «λάθος δρόμο».
Πλέον δεν πιστεύω ότι υπάρχουν λάθος δρόμοι. Όλοι σε οδηγούν κάπου. Εκεί που πρέπει. Ακόμα κι αν μοιάζει με εκτροπή.
Ο Καβάφης είχε γράψει: «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, φρόντισε να είναι μακρύς ο δρόμος.»
Το «δεν έχει σημασία ο προορισμός, αλλά το ταξίδι» μπορεί να ακούγεται κλισέ — αλλά είναι αλήθεια. Γιατί σε αυτό το ταξίδι, αν παρατηρήσεις λίγο πιο προσεκτικά, θα δεις πράγματα να συμβαίνουν μέσα σου που δεν είχες φανταστεί ποτέ.
Δώσε τους σημασία. Μη βιάζεσαι να τα προσπεράσεις.
Κι αν κάτι σου αρέσει στη διαδρομή — σταμάτα. Μη το χάσεις. Κάνε μια στάση. Και συνέχισε όποτε και αν το θελήσεις.
Όλα είναι δρόμος. Αλλά το πώς θα τον περπατήσεις… είναι δική σου επιλογή. Και ευθύνη.
Και αν μέσα στο λεωφορείο θες να γράψεις τις σκέψεις σου — όπως εγώ σου γράφω τώρα — να το κάνεις! Με μικρές παύσεις ανάμεσα… για να αναπνεύσεις, και να ρίξεις μια διερευνητική ματιά έξω απ’ το παράθυρο.
Καλό δρόμο. 😊