Fighting Demons/ Παλεύοντας με Δαίμονες

(Το ελληνικό κείμενο είναι μετά το αγγλικό!)

Battling Demons for a Lifetime

You wait to be freed. To be released from the chains of your dark cell, from that place where every night, at the darkest hour, you feel it right next to you. Watching you. Many times, it doesn’t speak; it just stands there, creating a fear of the unknown. Other times, it scares you with its appearance. A wild demon with empty red eyes, trying to reflect what’s inside you, your future, your life. You don’t know what’s worse. Maybe when it talks to you and says all the things you don’t want to hear. Lies or truths don’t matter. What matters is that it speaks. And you believe it.

Every demon takes a different form. They’re not all the same. Depression, fears, anxiety, insecurities. Each one wears its scariest mask and comes knocking. And you feel small. And powerless. You tremble, you believe, you fear, maybe you cry. And sometimes, you freeze.

The worst part is that your demons create thousands of torturous, unanswered questions… “Who am I?” “Where am I going?” “Why me? Why is this happening to me?”

Sometimes you pour a glass of whiskey and with a vacant stare, you try to process all these thoughts knocking at your mind’s door at the worst hours. When you and yourself are left alone, wondering, “Where is all this leading?” Other times, a trembling overcomes you, starting deep in your being, and helplessly you ask yourself, “When will this end?”,

Lucky are those who don’t have these worries…

There are many solutions offered if you try to fight. But how much longer can you fight something so powerful and faceless?

Then comes a day, a moment of light when you stand tall. You look it straight in the eyes. And you scream: “ENOUGH!” Not with fear, but with strength. You hold your gaze steady, simply, firmly. And it disappears. Because now it has no power over you, no influence.

There, in the night, a candle lights up and you see that what held you captive all these years was simply a mirror. Not a monster that came from somewhere outside, but a form emerging from within. Your own reflection in that mirror was what scared you -yourself.

Finally, the time has come to say “Enough.” To break the mirror. Or maybe not? Maybe resistance was the very thing that fed the beast all these years?

And then, you soften… You approach calmly, with steady breath. You look it in its eyes again, but this time calmly, with love. With understanding.

All that terrifying criticism just wanted to get your attention, in the wrong way, but persistently, to wake you up. To make you see. To see the mirror without fearing what you’ll find, but to understand it and take care of it.

To embrace that demon and listen to it so you can help it transform… and let it transform you.

For years, I feared the darkness and the loneliness, the silence of being still with myself. I was afraid of what I would hear, afraid of the voices and the self-criticism in my head for everything I was and everything I wasn’t or should have been.

The moment I was freed was when I realized I didn’t need to be anything. It’s enough just to be.

And the night I stopped avoiding my demon’s voices, I poured it a drink and sat down to listen, without judging, like I would with a friend. The pieces of its mask broke, and a seed of love emerged, wanting my attention.

I don’t know what the future holds, or how many demons will come next. But however many there are, I have tea and patience to listen to their complaints.

Don’t be afraid. Whatever it is… everything will be okay.

---

Παλεύοντας με δαίμονες μια ολόκληρη ζωή

Περιμένεις να λυτρωθείς. Να ελευθερωθείς από τα δεσμά του σκοτεινού κελιού σου, από εκεί που κάθε βράδυ, την πιο σκοτεινή ώρα, τον νιώθεις δίπλα σου. Να σε κοιτάει. Πολλές φορές δεν σου μιλάει, απλώς στέκεται και σου δημιουργεί τον φόβο του απρόβλεπτου. Άλλες φορές σε τρομάζει με την όψη του. Άγριος δαίμονας με κόκκινα κενά μάτια, που μέσα τους προσπαθεί να αντικατοπτρίσει το μέσα σου, το μέλλον, τη ζωή σου. Δεν ξέρεις τι είναι το χειρότερο. Ίσως όταν σου μιλάει και σου λέει όλα όσα δεν θέλεις να ακούσεις, ψέματα ή αλήθειες δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι μιλάει. Και εσύ τον πιστεύεις.

Κάθε δαίμονας έχει διαφορετική μορφή. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Κατάθλιψη, φοβίες, άγχη, ανασφάλειες. Ο καθένας φοράει το πιο τρομακτικό του προσωπείο και έρχεται. Κι εσύ νιώθεις μικρός. Και λίγος. Τρέμεις, πιστεύεις, φοβάσαι, ίσως να κλαις. Και καμιά φορά παγώνεις.

Το χειρότερο είναι ότι οι δαίμονές σου δημιουργούν χιλιάδες βασανιστικά, αναπάντητα ερωτήματα… «Ποιος είμαι;» «Πού πάω;» «Γιατί εγώ; Γιατί σε εμένα;»

Άλλες φορές βάζεις ένα ποτήρι ουίσκι και με απλανές το βλέμμα προσπαθείς να επεξεργαστείς όλα αυτά που χτυπούν την πόρτα του μυαλού σου τις πιο ακατάλληλες ώρες. Όταν εσύ με τον εαυτό σου μένετε μόνοι και αναρωτιέστε «πού βγάζει όλο αυτό;» Κι άλλες φορές απλά σε κατακλύζει ένα τρέμουλο που ξεκινά από τα βάθη της ύπαρξής σου, κι αβοήθητα αναρωτιέσαι «πότε θα τελειώσει;»

Τυχεροί όσοι δεν έχουν αυτές τις ανησυχίες…

Πολλές οι λύσεις που σου προσφέρονται αν προσπαθήσεις να το παλέψεις. Πόσο ακόμα όμως να παλεύεις κάτι τόσο δυνατό και απρόσωπο;

Όμως έρχεται μια μέρα, μια στιγμή φωτός που υψώνεις το ανάστημά σου. Τον κοιτάς κατάματα. Και ουρλιάζεις: «ΦΤΑΝΕΙ!» Όχι με φόβο, αλλά με δύναμη. Κοιτάς χωρίς να τραβήξεις το βλέμμα, απλά, σταθερά, με δύναμη. Και εξαφανίζεται. Γιατί πλέον δεν έχει καμία εξουσία πάνω σου, καμία επίδραση.

Εκεί, μέσα στη νύχτα, ανάβει ένα κερί και τότε βλέπεις πως αυτό που χρόνια σε κρατούσε δέσμιο ήταν απλά ένας καθρέφτης. Όχι ένα τέρας που ήρθε από κάπου έξω, αλλά μια μορφή που έβγαινε από μέσα. Το είδωλό σου στον καθρέφτη ήταν αυτό που φοβόσουν, τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ήρθε επιτέλους η στιγμή να πεις «Φτάνει». Να σπάσεις τον καθρέφτη. Ή μήπως όχι; Μήπως η αντίσταση ήταν αυτή που έτρεφε τόσα χρόνια το θεριό;

Και τότε, μαλακώνεις… Τον πλησιάζεις χαλαρά, με ήρεμη ανάσα. Τον κοιτάς ξανά στα μάτια, αλλά αυτή τη φορά ατάραχα, με αγάπη. Με κατανόηση.

Όλη αυτή η τρομακτική επίκριση ήθελε απλά να σου τραβήξει την προσοχή, με λάθος τρόπο, αλλά με επιμονή, για να σε ξυπνήσει. Να σε κάνει να δεις. Να δεις τον καθρέφτη χωρίς να φοβάσαι τι θα αντικρύσεις, αλλά να το καταλάβεις και να το φροντίσεις.

Να αγκαλιάσεις αυτόν τον δαίμονα και να τον ακούσεις, ώστε να τον βοηθήσεις να μεταμορφωθεί… και να σε μεταμορφώσει.

Για χρόνια φοβόμουν το σκοτάδι και τη μοναξιά, την ησυχία του να είμαι ακίνητη με τον εαυτό μου. Φοβόμουν τι θα ακούσω, φοβόμουν τις φωνές και την επίκριση στο κεφάλι μου για όλα όσα ήμουν και όλα όσα δεν ήμουν ή θα έπρεπε να είμαι.

Η στιγμή που απελευθερώθηκα ήταν όταν κατάλαβα πως δεν χρειάζεται να είμαι τίποτα. Είναι αρκετό απλά να είμαι.

Και τη νύχτα που σταμάτησα να αποφεύγω τις φωνές του δαίμονά μου, του έβαλα ένα ποτό και κάθισα να τον ακούσω, χωρίς να τον κρίνω, όπως θα έκανα με έναν φίλο. Τα κομμάτια της μάσκας του έσπασαν και βγήκε ένας σπόρος αγάπης που ήθελε την προσοχή μου.

Δεν ξέρω τι επιφυλάσσει το μέλλον, ούτε πόσοι δαίμονες θα έρθουν ακόμα. Αλλά όσοι και να είναι, έχω τσάι και υπομονή να ακούσω τα παράπονά τους.

Μη φοβάσαι. Ό,τι και να ’ναι… όλα θα πάνε καλά..