Following Mentors or Inner Wisdom? / Να ακολουθείς Μέντορες ή την Εσωτερική σου Σοφία;

(Και στα Ελληνικά!)

So far in my life, I’ve come across many people with the title of guru, spiritual teacher, mentor, or coach. Just do a quick search on social media for the word "coach" and a list of thousands of people proudly introducing themselves as guides will unfold before your eyes.

It’s like they say in my village — there’s a bit of everything in the garden!
And let’s not even get started on the thousands of theories that exist about literally everything — life, health, success, mindset. Whatever you’re looking for, there’s someone out there claiming to have the answer.

All you have to do is place any word in front of coach or mentor and ta-da!
You’ve got yourself an “expert” ready to tell you how to live your life. Because they know! They’ve got the knowledge, the answers.
All you have to do is follow their plan — often blindly and without resistance — in order to achieve your goals.

Of course, I’m not talking about professionals with technical knowledge that we truly need. It’s one thing to seek guidance in areas like finance if we’ve never been educated in that, or in nutrition if we’ve grown up on burgers and fries. When we’re exploring a field for the first time, having a companion makes the journey more manageable.

But when it comes to our lives…

Without ever dismissing the knowledge, talent, or experience so many people have,
how can someone else possibly know better than us what’s right for us?

Because of human nature, our wounds, and the society we live in, we often struggle to take full responsibility for how we live. So what do we do? We turn outward. We look for someone “who knows.”

The internet and bookstores are full of “how to” guides, which we usually follow without critical thought.
Without considering personal differences.
Without even questioning the background of the person giving advice.

And that’s how movements, groups, and even castes form — rallying behind a single ideology, moving forward blindly and dogmatically.

Few are those who keep an open mind, trying things out while pausing along the way to ask themselves:

• Does this routine suit me?

• How is my body reacting to this diet?

• Is this challenge truly comfortable for me?

• Do I actually LIKE this type of therapy?

• What really serves me to keep, and what doesn’t?

There is an inner voice — not the one that constantly criticizes you,
but the other one — the one you’ve muted.

Within each of us lives a unique self. Our truth. A voice that’s been telling us for years who we are and what we want.
But we don’t listen.
Because we THINK it’s easier to listen to someone else tell us what’s “right.”

Just like when we were kids — when we wanted to dance in front of the mirror with brightly painted nails, or play with toy cars in the bathtub, or stay outside late playing hide and seek until our eyes could barely stay open…

And then the adults would come: parents, grandparents, or whoever was taking care of us — and they’d advise us, with a serious tone, that we “should” do something different from what we wanted… because “...” (go ahead and fill in all the excuses you’ve heard over the years!).

And yes, I know…
It’s hard to learn how to hear that voice now, especially when we’ve spent years forcing it to whisper just so it wouldn’t stir things up inside us.

But it’s not impossible.
Because that voice never stopped whispering.

We just need to quiet down now — ourselves, and all the external noise.

One of the reasons I always admired Socrates and Krishnamurti was because, although they were teachers, they never told people what to do. They encouraged seeking. And that — in today’s world of coaches — is rare.

Imagine how beautiful it would be to meet or seek out a guide on your path who doesn’t show you the(ir) way, but instead gives you the tools to light your own unique fire.
Someone who strengthens the voice of your inner wisdom and gives you the power to stand firmly on your own two feet..

---

Μέχρι τώρα στη ζωή μου, έχω συναντήσει πολλούς ανθρώπους με τον τίτλο του γκουρού, του πνευματικού δασκάλου, του μέντορα, του coach. Αρκεί μόνο να κάνεις μια απλή αναζήτηση στα social media για «coach» και θα ξεδιπλωθεί μπροστά στα μάτια σου μια λίστα χιλιάδων ανθρώπων που περήφανα συστήνονται ως καθοδηγητές.

Απ' όλα έχει ο μπαξές — που λένε και στο χωριό μου.
Και για να μην ξεχνιόμαστε: υπάρχουν και χιλιάδες θεωρίες για το οτιδήποτε. Θεωρίες για τη ζωή, τη διατροφή, τη σκέψη, την επιτυχία. Για ό,τι θέλεις, υπάρχει κάποιος που έχει «τη σωστή απάντηση».

Αρκεί να βάλεις μια οποιαδήποτε λέξη μπροστά από τους όρους coach ή mentor και… τα νταααν! Έχεις αμέσως έναν «ειδικό» που είναι έτοιμος να σου πει πώς να ζήσεις τη ζωή ΣΟΥ. Γιατί εκείνος ξέρει! Έχει τη γνώση και τις λύσεις. Το μόνο που (υποτίθεται πως) έχεις να κάνεις εσύ, είναι να ακολουθήσεις το πλάνο του — πολλές φορές τυφλά και χωρίς αντιρρήσεις — για να πετύχεις τους στόχους ΣΟΥ.

Φυσικά, δεν αναφέρομαι στους ανθρώπους με τεχνικές γνώσεις που πραγματικά χρειαζόμαστε. Είναι άλλο να αναζητάς καθοδήγηση για τα οικονομικά σου αν δεν έχεις εκπαίδευση, ή για τη διατροφή σου αν μεγάλωσες με μπέργκερ και τηγανητές πατάτες. Όταν δεν έχουμε αγγίξει ποτέ έναν τομέα και θέλουμε να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα, τότε η καθοδήγηση είναι χρήσιμη — και το ταξίδι πολύ πιο διαχειρίσιμο με έναν συνοδοιπόρο.

Όταν όμως μιλάμε για τη ζωή μας…
Χωρίς να αμφισβητώ τη γνώση, το ταλέντο ή την εμπειρία τόσων ανθρώπων εκεί έξω,
πώς μπορεί να ξέρει κάποιος άλλος καλύτερα από εμάς τι είναι καλό για εμάς;

Η ανθρώπινη φύση, τα τραύματα μας και η κουλτούρα της σύγχρονης κοινωνίας, μας δυσκολεύουν να αναλάβουμε πλήρως την ευθύνη του πώς θα ζήσουμε. Έτσι, τι κάνουμε; Στρέφουμε το βλέμμα μας έξω από εμάς. Αναζητούμε «εκείνον που ξέρει».

Το ίντερνετ και τα βιβλιοπωλεία είναι γεμάτα με λίστες τύπου “πώς να”, που τις καταναλώνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Χωρίς να λάβουμε υπόψη τις ατομικές διαφορές. Χωρίς καν να ελέγξουμε το υπόβαθρο εκείνου που μας συμβουλεύει.

Και κάπως έτσι γεννιούνται κινήματα, ομάδες και «κάστες», που κρατούν σα λάβαρο μια συγκεκριμένη ιδεολογία και πορεύονται χωρίς αμφισβήτηση, δογματικά, οπαδικά.

Λίγοι είναι εκείνοι που κρατούν ένα ανοιχτό μυαλό και δοκιμάζουν, κάνοντας όμως παύσεις στην πορεία για να αναρωτηθούν:

• Μου ταιριάζει αυτή η ρουτίνα;

• Πώς αντιδράει το σώμα μου σε αυτή τη διατροφή;

• Είναι αυτό το challenge άνετο ή κατάλληλο για μένα;

• Μου ΑΡΕΣΕΙ αυτή η θεραπεία;

• Τι με ωφελεί πραγματικά για να το κρατήσω και τι όχι για να το αφήσω;

Υπάρχει εκείνη η εσωτερική φωνή — όχι η επικριτική που σε βομβαρδίζει όλη μέρα,
αλλά η άλλη, η πιο απαλή, που έχεις βάλει στη σίγαση.

Μέσα μας υπάρχει ένας μοναδικός εαυτός. Η δική μας αλήθεια. Μια φωνή που ξέρει ακριβώς ποιοι είμαστε και τι θέλουμε. Αλλά συχνά δεν την ακούμε. Γιατί έχουμε μάθει ότι είναι πιο «ασφαλές» να ακούμε κάποιον άλλον να μας δείχνει τι είναι το «σωστό».

Όπως τότε που ήμασταν παιδιά — όταν θέλαμε να χορεύουμε μπροστά στον καθρέφτη με τα νύχια μας βαμμένα πολύχρωμα, όταν παίζαμε με τα αυτοκινητάκια στην μπανιέρα, όταν θέλαμε να μείνουμε έξω μέχρι αργά, να παίζουμε κρυφτό μέχρι να κλείνουν τα μάτια μας από τη νύστα…

Και τότε ερχόντουσαν οι μεγάλοι: οι γονείς, οι γιαγιάδες, όποιος μας φρόντιζε — και με σοβαρό ύφος μάς έλεγαν ότι πρέπει να κάνουμε κάτι άλλο, κάτι «σωστό», γιατί.. (συμπλήρωσε όλες τις δικαιολογίες που έχεις ακούσει!).

Και ναι, το ξέρω… Είναι δύσκολο τώρα να μάθουμε πώς να ακούμε τη φωνή μας, όταν τόσες φορές την έχουμε αναγκάσει να μιλάει πιο σιγά για να μη μας ξεσηκώνει.
Αλλά δεν είναι ακατόρθωτο.
Γιατί δεν έπαψε ποτέ να ψιθυρίζει.

Απλά τώρα είναι η σειρά μας να σιωπήσουμε. Να χαμηλώσουμε όλες τις εξωτερικές φωνές, για να μπορέσουμε να ακούσουμε τη δική μας.

Ένας λόγος που πάντα θαύμαζα τον Σωκράτη και τον Κρισναμούρτι ήταν επειδή προέτρεπαν τον κόσμο να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι. Ήταν δάσκαλοι, ναι, αλλά δεν ήταν αυτοί που θα σου έλεγαν τι να κάνεις. Προέτρεπαν την αναζήτηση και αυτό στους σύγχρονους coaches είναι δυσεύρετο.

Σκέψου πόσο όμορφο θα είναι όταν στο ταξίδι σου συναντήσεις έναν καθοδηγητή που δεν θα σου δείξει τον δρόμο (του), αλλά θα σου δώσει τα εργαλεία να ανάψεις τη δική σου φωτιά.
Που θα δυναμώσει τη φωνή της εσωτερικής σου σοφίας, και θα σου δώσει τη δύναμη να σταθείς γερά στα δικά σου πόδια..!