Freedom / Ελευθερία
Freedom.
In Greek, the etymology of the word comes from “elefsomai” (I will come) and “eró” (I love).
To go toward what one loves.
Searching a bit more, I found other interpretations — but this one captured me.
What a beautiful image: walking down a path, and in the distance — like a lighthouse — seeing what you love and following it.
Without fear. Without distractions.
Simply. With confidence and trust.
But how possible is that in today’s world?
And how free can we say we really are?
How free do we actually feel?
As a child, I remember writing in artistic letters:
FFF – Fight For Freedom.
Maybe because at school, I could already see the limits — the guided, structured education, missing true freedom of expression.
Later in life, I saw more boxes, more frames — not only suffocating me, but also slowly dismantling the people I loved and everyone I observed.
Why?
Because no one was “going toward what they loved.”
We were all moving, like hypnotized, toward what we should.
Toward something that might bring us survival — or temporary pleasure.
And so, we arrive at a point where we no longer know what we truly love.
But the lighthouse is still there — even if it’s hidden by clouds.
What we need is not to run in panic in any random direction.
But to pause.
And take one small step at a time, toward wherever we can see.
The fog will lift. That’s the only certainty.
Let’s enjoy the pause.
To take a breath.
To remember who we are, what we want, what we truly need — and what we love.
We all know it deep inside.
All it takes is a little silence, for that voice within to be heard…The one that stands Wild And Free..
Until the light of our lighthouse shines again.
Ελευθερία.
Στα ελληνικά, η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από το "ελεύσομαι" και το "ερώ".
Να πηγαίνει κανείς εκεί που αγαπά.
Ψάχνοντας λίγο περισσότερο, βρήκα και άλλες αποδόσεις, αλλά αυτή με κέρδισε.
Πόσο όμορφη εικόνα: να βρίσκεσαι σε ένα μονοπάτι, και κάπου στο βάθος — σαν φάρος — να στέκεται αυτό που αγαπάς. Και να το ακολουθείς.
Χωρίς φόβο, χωρίς περισπασμούς. Απλά. Με αυτοπεποίθηση και σιγουριά.
Όμως, πόσο εφικτό είναι κάτι τέτοιο στο σήμερα;
Και πόσο ελεύθεροι μπορούμε να πούμε ότι είμαστε;
Πόσο ελεύθεροι νιώθουμε;
Από παιδί θυμάμαι να γράφω με καλλιτεχνικά γράμματα:
3F – Fight For Freedom.
Ίσως γιατί στο σχολείο έβλεπα τους περιορισμούς και την κατευθυνόμενη εκπαίδευση απ' όπου έλειπε η ελευθερία έκφρασης.
Και αργότερα, στη ζωή, όλα τα πλαίσια και τα κουτάκια που δεν καταπίεζαν μόνο εμένα — αλλά έβλεπα να αποδομούν όλους όσους αγαπούσα, και όσους παρατηρούσα.
Γιατί;
Γιατί κανένας δεν "πήγαινε προς τα εκεί που αγαπούσαν"...
Όλοι πηγαίναμε, σαν υπνωτισμένοι, εκεί που έπρεπε.
Κι εκεί που ίσως βρίσκαμε κάτι που θα μας έδινε ζωή ή μια στιγμιαία ευχαρίστηση.
Και φτάνουμε σε ένα σημείο να μην ξέρουμε πια τι είναι αυτό που αγαπάμε.
Ο φάρος όμως υπάρχει — κι ας τον έχουν καλύψει τα σύννεφα, ας τον έχει σκεπάσει η ομίχλη.
Αυτό που έχουμε να κάνουμε δεν είναι να τρέξουμε πανικόβλητοι προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.
Αλλά να κάνουμε μια παύση.
Και ένα μικρό βήμα κάθε φορά, εκεί που βλέπουμε.
Η ομίχλη κάποια στιγμή θα διαλυθεί. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Μέχρι τότε ας απολαύσουμε την παύση.
Για να πάρουμε μια ανάσα.
Για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, τι χρειαζόμαστε πραγματικά — και τι αγαπάμε.
Όλοι ξέρουμε μέσα μας.
Φτάνει μόνο λίγη ησυχία για να ακουστεί αυτό που στέκεται μέσα μας άγριο και ελεύθερο...!
Μέχρι το φως του φάρου μας να λάμψει ξανά..