From "Fight or Flight" to "Simply Being"/ Από το "Fight or Flight" στο "Απλώς Υπάρχω"

One day in the forest can silence the noise inside/ Μια μέρα στο δάσος μπορεί να σταματήσει τον εσωτερικό θόρυβο

Aliakmonas River, Greece

After months of absence and complete silence from every kind of social media, I’m back and I’m happy to thank everyone who stayed here in the wonderful space of Substack!

The past few months have been quite difficult.

And then life happened. All of it at once. Changes I didn’t ask for and didn’t want, plans that collapsed, and a kind of tiredness that sleep alone can’t fix. It’s that kind of period where you keep moving not because you know where you’re going, but because stopping seems even worse. And terrifying, too.

And then came a Sunday and a festival in the forest.

After a long time, I found myself surrounded by trees older than my problems, and a wonderful river doing what rivers do, flowing effortlessly, without questioning itself. The place was full of children running and playing and laughing carelessly, and, paradoxically, quite a few smiling adults who perhaps for a moment remembered that they too were once children.

Yoga among the pines, Forest Bathing -something that might sound like yet another wellness cliché, until you try it and stand barefoot on the grass and something inside you releases quietly. And also tree climbing, slackline, and so many activities!

That was the first day after months, maybe even years, that time stopped.

Not in a dramatic way. The noise inside me simply went quiet. I wasn’t planning, I wasn’t worrying, I wasn’t trying to figure out what my next move would be. I was simply there. Present in a way I had forgotten was possible, telling me not that everything “will be okay” but that everything already “IS okay!”

I didn’t want to leave.

I’m a registered nurse and I know what the body looks like when it’s struggling. I’ve also been trained in yoga, reflexology, and exercise, and I’m now halfway through my certification as a mountain guide, so I also know when the body begins to find its way back to itself. What I felt on Sunday wasn’t something mystical. It was physiological. It was my nervous system finally exhaling. Cortisol dropping. The parasympathetic nervous system (the “rest and digest” one, the opposite of the “fight or flight” response) finally took centre stage in the chaos of my little inner world!

Nature doesn’t heal us by doing something impressive. It heals us by doing nothing threatening (except for the occasional scare from a viper making an appearance. Or a bear!). There are no deadlines inside a forest. There are no performance indicators next to a river. No one asks you to become more, produce more, constantly explain yourself and try to prove that you are someone or something different from what you truly are. And the best part is that it accepts you exactly as you show up.

Nature’s favourite verb is definitely “To Be”.

Just that! Here is a tree. Here is water. Here is the light passing through the leaves. Here are dragonflies. Your body knows what to do with all of this and has been doing it for thousands of years, long before offices, employers, bureaucracy, unpaid internships, and government systems that never seem to process your paperwork on time.

We keep treating Nature as a reward we deserve only when we’ve finished our “real” life. A weekend escape, a holiday, a luxury. And yet.. what if this was actually our natural state? If we are not simply the small, fragile humans who occasionally return to nature, but Nature itself that occasionally gets lost inside cities?

I wish I had a neat conclusion for this. The changes and the walls that appeared again threw me back onto the concrete and I’m still in the city. I still carry the weight of this year inside my body with migraines and tension in my shoulders and back.

But on Sunday I went to a forest, time stopped, and I didn’t want to leave.

And I think that deserves a little more of our attention and what it means for us.

In the next article we’ll explore what the research actually says about the way Nature affects our minds and bodies. It’s something we all know, but, sometimes we need the science to remind us of what our bodies already know!

See you soon <3

And if you want to keep these words coming, you can buy me a herbal tea! I promise I’ll drink it somewhere with trees ;)

---

Μετά από μήνες απουσίας και πλήρους σιγής μου από κάθε είδους social media επιστρέφω και με χαρά ευχαριστώ όλους όσοι παραμείνατε εδώ στον υπέροχο χώρο του Substack <3

Αυτός ο χρόνος μέχρι σήμερα ήταν αρκετά δύσκολος.

Και συνέβησαν όλα! Αλλαγές που δε ζήτησα και δεν ήθελα, σχέδια που κατέρρευσαν, και ένα είδος κούρασης που ο ύπνος από μόνος του δεν μπορεί να διορθώσει. Είναι εκείνο το είδος της περιόδου που συνεχίζεις να προχωράς όχι επειδή ξέρεις πού πηγαίνεις, αλλά επειδή το να σταματήσεις μοιάζει ακόμα χειρότερο. Και τρομακτικό επίσης.

Και μετά ήρθε μια Κυριακή και ένα φεστιβάλ στο δάσος.

Βρέθηκα μετά από καιρό σε ένα περιβάλλον γεμάτο με δέντρα πιο μεγάλα από τα ανθρώπινα προβλήματά μου και με ένα υπέροχο ποτάμι που έκανε αυτό που κάνουν τα ποτάμια, κυλούσε αβίαστα, χωρίς να αμφισβητεί τον εαυτό του. Μέσα στο σκηνικό υπήρχαν τόσο πολλά παιδιά που έτρεχαν και έπαιζαν και γελούσαν ανέμελα, και, παραδόξως, αρκετοί χαμογελαστοί ενήλικες που ίσως για λίγο θυμήθηκαν ότι κάποτε ήταν κι εκείνοι παιδιά.

Γιόγκα ανάμεσα στα πεύκα, Forest Bathing, κάτι που ίσως ακούγεται σαν ένα ακόμα κλισέ ευεξίας, μέχρι να το δοκιμάσεις και να σταθείς ξυπόλητος πάνω στο γρασίδι και κάτι μέσα σου να απελευθερωθεί αθόρυβα. Και επίσης αναρρίχηση στα δέντρα, slackline και πολλές δράσεις!

Εκείνη ήταν η πρώτη μέρα μετά από μήνες, ίσως ακόμα και χρόνια, που ο χρόνος σταμάτησε.

Όχι με κάποιον δραματικό τρόπο. Απλώς η φασαρία μέσα μου σώπασε. Δεν σχεδίαζα, δεν ανησυχούσα, δεν προσπαθούσα να καταλάβω ποια θα είναι η επόμενη κίνησή μου. Απλώς ήμουν εκεί. Παρούσα με έναν περίεργο τρόπο που είχα ξεχάσει πώς ήταν, να μου λέει όχι πως όλα «θα πάνε καλά» μα πως όλα «ΕΙΝΑΙ καλά»!

Δεν ήθελα να φύγω.

Είμαι πτυχιούχος νοσηλεύτρια και ξέρω πώς είναι το σώμα όταν δυσκολεύεται. Έχω επίσης εκπαιδευτεί στη γιόγκα, στη ρεφλεξολογία, στην άσκηση, και τώρα βρίσκομαι στα μισά για να πιστοποιηθώ σα συνοδός βουνού, επομένως ξέρω και πώς είναι όταν η ενέργεια αρχίζει να επιστρέφει στον εαυτό της. Αυτό που ένιωσα την Κυριακή δεν ήταν κάτι μυστικιστικό. Ήταν φυσιολογικό. Ήταν το νευρικό μου σύστημα που επιτέλους εξέπνεε. Η κορτιζόλη έπεφτε. Το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα (εκείνο της «ξεκούρασης και της πέψης», το αντίθετο της αντίδρασης «μάχης ή φυγής») επιτέλους πήρε το φως στη χαοτική αυλαία του μικρόκοσμού μου.

Η Φύση δεν μας θεραπεύει κάνοντας κάτι εντυπωσιακό. Μας θεραπεύει επειδή δεν κάνει τίποτα απειλητικό (εκτός από το να μας τρομάξει με την εμφάνιση καμιάς οχιάς. Ή αρκούδας!). Δεν υπάρχουν προθεσμίες μέσα σε ένα δάσος. Δεν υπάρχουν δείκτες απόδοσης δίπλα σε ένα ποτάμι. Κανείς δεν σου ζητά να γίνεις περισσότερα, να παράγεις περισσότερα, να εξηγείς συνεχώς τον εαυτό σου και να προσπαθείς να αποδείξεις ότι είσαι κάποιος/κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είσαι. Και το καλύτερο είναι πως σε αποδέχεται όπως ακριβώς και αν εμφανιστείς.

Το αγαπημένο ρήμα της Φύσης είναι σίγουρα το Υπάρχω.

Μόνο αυτό! Εδώ υπάρχει ένα δέντρο. Εδώ υπάρχει νερό. Εδώ υπάρχει το φως που περνά μέσα από τα φύλλα. Εδώ υπάρχουν λιβελούλες. Το σώμα σου ξέρει τι να κάνει με όλα αυτά και το κάνει εδώ και χιλιάδες χρόνια, πολύ πριν υπάρξουν τα γραφεία, οι εργοδότες, η γραφειοκρατία, οι απλήρωτες πρακτικές και τα κρατικά συστήματα που δεν υποβάλλουν τις δηλώσεις σου στην ώρα τους.

Συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τη Φύση σαν μια ανταμοιβή που μας αξίζει μόνο όταν τελειώσουμε την «πραγματική» μας ζωή. Μια απόδραση του Σαββατοκύριακου, μια αργία, μια πολυτέλεια. Κι όμως, τι θα γινόταν αν αυτή ήταν στην πραγματικότητα η φυσική μας κατάσταση; Αν δεν είμαστε απλά και μόνο οι μικροί αδύναμοι άνθρωποι που πηγαίνουν πού και πού στη φύση, αλλά η ίδια η Φύση που πού και πού χάνεται μέσα στις πόλεις;

Μακάρι να είχα κάποιο όμορφο συμπέρασμα γι’ αυτό. Οι αλλαγές και οι τοίχοι που εμφανίστηκαν πάλι με έριξαν στα τσιμέντα και είμαι ακόμα στην πόλη. Εξακολουθώ να κουβαλάω το βάρος αυτής της χρονιάς μέσα στο σώμα μου με ημικρανίες και ένταση στους ώμους και την πλάτη.

Όμως την Κυριακή πήγα σε ένα δάσος, ο χρόνος σταμάτησε και δεν ήθελα να φύγω.

Και νομίζω πως αξίζει να δώσουμε λίγη παραπάνω προσοχή σε αυτό και το τι σημαίνει για εμάς.

Στο επόμενο άρθρο θα κάνουμε μια βόλτα για να ανακαλύψουμε τα ερευνητικά δεδομένα για την επίδραση που έχει η Φύση στην ψυχοσωματική μας υγεία. Είναι κάτι που όλοι ξέρουμε, όμως πολλές φορές για να πειστούμε, χρειαζόμαστε και τους αριθμούς της επιστήμης!

Σε περιμένω <3