How Stressed Are You? / Πόσο αγχωμένος είσαι;

Why Carry Stress When You Can Choose Freedom? / Γιατί να κουβαλάς το άγχος όταν μπορείς να επιλέξεις την Ελευθερία;

How much do we really pressure ourselves, in the end?

You wake up to the sound of your alarm clock and, half-heartedly, hit snooze.

“Another day at work. Another day I have to do the things I don’t want to do.”

You get out of bed with eyes still half-closed from the restless sleep of the night before, and drag yourself to the bathroom, where your morning routine begins… or your daily torment.

You go to work, you throw away 6-8-10 hours, and then you come home with no energy, no will, no strength left to do anything for your soul.

And then again, the same.

And you look back and see — with wrinkled, cataract-clouded eyes — a life that passed with your heart rate at 100, full of stress, tension, and a chase that led you nowhere in essence.

How much anxiety do you carry on your shoulders? Tell me!

What have they made you want to become?

What have they convinced you that you should want to become?

“And what should I do?” you ask me.

You know what you should be saying when they ask you, “How are you? What do you do?”

“Every day I create. By having small victories every day, I create and even more! My very Life is a creation!”

Speak your thoughts, express them!

Don’t keep your wonderful self hidden inside.

Break the stones that hold you locked inside your castle and step into the light from your terrifying darkness, which isn’t really that terrifying. It’s just missing the light.

But why stay confined in a cell you built yourself?

Step out, because the world needs more of your magnificent self.

Do you know that maybe you are the change the world and humanity need to become better?

Do you know that maybe the key we need right now is your key?

Why keep it to yourself?

Everything is better when we share it, just like these thoughts I’m writing now.

I have no idea what my purpose in this life is… not the slightest clue, honestly!

But maybe these thoughts are my purpose…

The ones that will make you go out there and save us!

What do you want to do?

Imagine that the only soul on this planet is you.

And it is completely safe to be yourself.

Do you want to be a dancer? A performer?

Do you want to make little dolls out of clay? Or maybe be an icon painter—an icon painter in your own style?

Do you want to dress like an astronaut and build your own NASA?

Or do you want to make lollipops for squirrels?

Whatever fills YOUR Soul, whatever that may be..JUST GO OUT AND DO IT!!

The fact that there are people around you who talk shouldn’t bother you at all,

even though I know it does.

It bothers me too.

At least, it used to bother me a lot.

Now, much less.

Now I simply say:

“If someone loves me with true love, the kind that doesn’t judge, that is pure and accepting, then I won’t get hurt.

If not, then I shouldn’t care about their opinion, because they don’t care about me… and I move on!”

In reality, even though every opinion—even in the form of criticism—can be constructive, what I’m saying is this:

I don’t need the opinion, the approval, or the advice of people who, if they weren’t relatives, I would never choose to hang out with.

People I see who judge, criticize, are harsh, demanding, rigid.

It’s surely a habit and a leftover pattern..but pay a little attention to this.

You wouldn’t eat garbage!

You wouldn’t eat food from a place that, although it looks attractive from the outside, inside you see they don’t wash dishes or cutlery, they don’t clean the space, they don’t care for the ingredients.

It’s the same with people.

They may seem smart, serious, educated, or whatever else attracts you, but at their core, what are they?

Would you want to be like them?

And if yes, why?

Are you drawn to their fame, their lifestyle, their so-called success?

And if you found out they mock anyone who isn’t like them, reject the “less successful,” and judge anything different..would you still want to be like them?

We ought to be very careful with the role models we choose, the mentors, and the personalities we decide to “follow.”

Because even without realizing it, they influence and shape us, even if it happens slowly, imperceptibly.

And even more so, we ought to be very careful with the gift of life we hold in our hands.

Because it is precious, fragile, and magical.

It’s full of possibilities and yet we willingly let it pass without care, without love, without freedom.

And now tell me…

How stressed do you really deserve to be?

And if you really liked it, you can buy me a herbal tea to support my journey <3

Thank you!

---

Πόσο πολύ πιέζουμε τους εαυτούς μας τελικά;

Ξυπνάς από τον ήχο του ξυπνητηριού και με μισή καρδιά πατάς αναβολή.

«Άλλη μια μέρα στη δουλειά, άλλη μια μέρα που ΠΡΕΠΕΙ να κάνω όσα δε θέλω».

Σηκώνεσαι από το κρεβάτι με τα μάτια ακόμα μισόκλειστα από τον ανήσυχο ύπνο της νύχτας που πέρασε και σέρνεσαι μέχρι το μπάνιο, από όπου ξεκινάει η πρωινή σου ρουτίνα.. ή το ημερήσιο σου μαρτύριο…

Πηγαίνεις στη δουλειά, πετάς 6-8-10 ώρες και μετά γυρνάς σπίτι χωρίς ενέργεια, χωρίς θέληση, χωρίς δύναμη να κάνεις τίποτα για την ψυχή σου.

Και μετά το ίδιο.

Και κοιτάς πίσω και βλέπεις — με τα ρυτιδιασμένα και άρρωστα από τον καταρράκτη μάτια σου — μια ζωή που πέρασε με τους παλμούς σου στο 100, λόγω άγχους, έντασης και ενός κυνηγιού που δε σε οδήγησε πουθενά στην ουσία.

Πόσο άγχος κουβαλάς στους ώμους σου; Πες μου!

Τι σε έχουν οδηγήσει να θες να γίνεις;

Τι σε έχουν πείσει ότι θες να γίνεις;

«Και τι να κάνω;» με ρωτάς.

Ξέρεις τι θα έπρεπε να λες όταν σε ρωτάνε «Πώς είσαι, τί κάνεις»;

«Κάθε μέρα δημιουργώ. Με το να έχω κάθε μέρα μικρές νίκες, δημιουργώ και με το παραπάνω! Η ίδια μου η Ζωή είναι μια δημιουργία!»

Πες τις σκέψεις σου, έκφρασέ τες!

Μην κρατάς τον υπέροχο εαυτό σου κρυμμένο μέσα σου.

Σπάσε τις πέτρες που σε κρατάνε μέσα στο κάστρο και βγες στο φως από το τρομακτικό σου σκοτάδι.

Που δεν είναι και τόσο τρομακτικό — απλώς λείπει το φως.

Γιατί όμως να μένεις περιορισμένος/η μέσα σε ένα κελί που εσύ έφτιαξες;

Βγες, γιατί ο κόσμος χρειάζεται περισσότερο από τον υπέροχο εαυτό σου.

Το ξέρεις ότι ίσως εσύ να είσαι αυτή η αλλαγή που χρειάζεται ο κόσμος και η ανθρωπότητα για να γίνει καλύτερη;

Το ξέρεις ότι ίσως το κλειδί που χρειαζόμαστε τώρα να είναι το δικό σου κλειδί;

Γιατί να το κρατάς για τον εαυτό σου;

Όλα είναι καλύτερα όταν τα μοιραζόμαστε, όπως και οι σκέψεις αυτές που γράφω τώρα.

Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο σκοπός μου σε αυτή τη ζωή.. την παραμικρή ιδέα, αλήθεια σου λέω!

Αλλά ίσως αυτές οι σκέψεις να είναι ο σκοπός μου...

Αυτές που θα κάνουν εσένα να βγεις και να μας σώσεις!

Τι θες να κάνεις;

Πες ότι η μοναδική ψυχή σε τούτο τον πλανήτη είσαι εσύ.

Και είναι απολύτως ασφαλές να είσαι ο εαυτός σου.

Θες να γίνεις χορεύτρια; Χορευτής;

Θες να φτιάχνεις κουκλάκια από πλαστελίνη; Ή μήπως να είσαι αγιογράφος; Αγιογράφος με το δικό σου στυλ;

Θες να ντυθείς αστροναύτης και να φτιάξεις τη δική σου ΝΑΣΑ;

Ή θες να φτιάχνεις γλυφιτζούρια για σκίουρους;

Ό,τι κι αν γεμίζει την Ψυχή ΣΟΥ, ό,τι κι αν είναι αυτό, ΑΠΛΑ ΒΓΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΤΟ!!

Το ότι υπάρχουν γύρω σου άνθρωποι που μιλάνε δε θα πρέπει να σε απασχολεί καθόλου, αν και ξέρω ότι σε απασχολεί.

Κι εμένα με απασχολεί. Τουλάχιστον με απασχολούσε πολύ. Τώρα πολύ λιγότερο.

Απλώς τώρα λέω:

«Αν κάποιος με αγαπάει, με την αληθινή αγάπη που δεν κρίνει, που είναι αγνή και αποδέχεται, τότε δε θα πληγωθώ. Αν όχι, τότε δε θα πρέπει να με νοιάζει η γνώμη του, γιατί δε νοιάζεται για μένα… και προχωράω!»

Στην πραγματικότητα, παρότι κάθε άποψη — ακόμα και με τη μορφή επίκρισης — μπορεί να είναι εποικοδομητική, αυτό που λέω είναι πως δε χρειάζομαι τη γνώμη, την αποδοχή και τη συμβουλή ατόμων που, αν δεν ήταν οικείοι μου, δε θα τους έκανα ποτέ παρέα.

Άτομα που βλέπω ότι κατηγορούν, κρίνουν, είναι αυστηροί, απαιτητικοί και παγιωμένοι.

Είναι σίγουρα μια συνήθεια και ένα κατάλοιπο, αλλά δώσε λίγο προσοχή σε αυτό.

Δε θα έτρωγες σκουπίδια!

Δε θα έτρωγες φαγητό από ένα μαγαζί που, αν και εξωτερικά φαινόταν ελκυστικό, μέσα έβλεπες πως δεν πλένουν πιάτα και πιρούνια, δεν καθαρίζουν το χώρο και δε φροντίζουν τις πρώτες ύλες.

Έτσι είναι και με τους ανθρώπους.

Μπορεί να σου φαίνονται έξυπνοι, σοβαροί, μορφωμένοι ή ό,τι άλλο σε ελκύει, αλλά στην ουσία τους, τι είναι;

Θα ήθελες να είσαι σαν αυτούς; Και αν ναι, γιατί;

Σε γοητεύει η φήμη, η ζωή τους, η επιτυχία που έχουν;

Και αν μάθαινες ότι κοροϊδεύουν όποιον δεν είναι σαν αυτούς, απορρίπτουν τους “λιγότερο επιτυχημένους”, κατακρίνουν το διαφορετικό, τότε θα ήθελες ακόμη να τους μοιάσεις;

Οφείλουμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί με τα πρότυπά μας, τις επιλογές μας, τους μέντορες και τις προσωπικότητες που επιλέγουμε να ‘ακολουθήσουμε’, καθώς ακόμα και χωρίς να το καταλαβαίνουμε μας επηρεάζουν και μας διαμορφώνουν, ακόμα και αν αυτό γίνεται με αργούς, ανεπαίσθητους ρυθμούς.

Και ακόμα περισσότερο, οφείλουμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί με το δώρο της ζωής που έχουμε στα χέρια μας.

Γιατί είναι πολύτιμο, εύθραυστο και μαγικό.

Είναι γεμάτο δυνατότητες κι εμείς πρόθυμα το αφήνουμε να περάσει χωρίς φροντίδα, αγάπη και ελευθερία.

Και τώρα πες μου…

Πόσο αγχωμένος αξίζει να είσαι;

Κι αν σου άρεσε λίγο περισσότερο, μπορείς να με κεράσεις ένα τσάι και να με βοηθήσεις να συνεχίσω το ταξίδι της συγγραφής!

Σε ευχαριστώ<3