No one is Coming to Save you./Κανείς δε θα έρθει να σε σώσει.

Is Waiting Really Safer Than Acting?

Story 1

The princess is locked in the room of the stone castle, waiting anxiously, staring out the window.
They told her she must stay there because of a curse—imprisoned and guarded by a terrifying dragon that watches the passage leading to her.
The princess has never learned how to do anything except count the moons and make wishes to the stars for Him to come.
The handsome prince on his white horse who, with heroism and strength, will kill the beast in a single move, break down the triple-locked door, and open the path to her freedom.
Only when he comes will the princess be able to step out into the outside world.
Only when she falls into his arms will she be ready to live.
And not just to live…
But to live well, and for all of nature around her to sing joyfully forever after.

Story 2

Let’s call him Alexander.
He grows up in a middle-class family. From a young age, he hears that he must grow up and become great and successful.
To study, to find a profitable job, and to meet a beautiful, modest, cheerful woman who will fall madly in love with him; they will marry and have many children.
His life will have meaning and purpose, and he will have to spend his days working hard to provide his family with everything they need.
Only then will he be a proper member of society—a modern hero everyone will admire and envy.
And he will feel so important, but he will have to keep striving so that he never falls from his pedestal.
Yet he feels an emptiness. He doesn’t really know what he wants unless someone points it out to him.

The reckoning

The princess never learns how to break doors, how to make ropes, or how to strategically put dragons to sleep.
Alexander never learns how to listen to his calling and create worlds without chasing other people’s goals and dreams.
Both protagonists are essentially extras in their own story.
They are not only victims of a society that taught them to wait.
They are also accomplices because waiting hurts less than the responsibility of choice, and they will always be waiting, believing that one day, they too will live happily ever after.
And us…? Even better!

The truth is, though, that even if it sometimes feels otherwise, no one is coming to save you.
If you’re waiting to find love and then experience joy, it won’t happen.
If you believe the next professional opportunity is what will pull you out of the dead end, it isn’t.
If you’re waiting for a day, sometime, somewhere in the future, for something to happen and for a hand to magically appear and resurrect you and pull you out of the swamp…
The most likely scenario is that you will spend your entire life waiting.

The only way for your story to end with “they lived happily ever after” is to accept that only you are responsible for picking up the pencils and designing your life.
And if along the way companions appear, and they will, to support you, see them as a gift from Life for your courage to act, and don’t wait for that moment in order to lean on them.

It’s hard, the moment you wake up in the dark cave and realize there is no one else in there but you and the dense darkness.
But your eyes slowly adjust.
Your hearing sharpens.
Your mind, once you calm down, can think of many escape plans.

Be still and listen.

How different would the princess be if, instead of wishing for years and waiting for a savior, she planned her escape?
How different would Alexander’s life be if he didn’t define success by society’s standards and instead made his own plan..to travel the world, become a musician, live with his family in a van?

We may not be princesses or Alexanders, but one way or another, most of us wait for salvation; through success, through achieving goals, through relationships, through our children, through each person’s own God…

What is that waiting worth?
And what are you losing while you wait?

---

Ιστορία 1η

Η πριγκίπισσα βρίσκεται κλειδωμένη στο δωμάτιο του πέτρινου κάστρου και περιμένει με αγωνία κοιτώντας έξω από το παράθυρο. Της είπαν πως πρέπει να μείνει εκεί λόγω μιας κατάρας φυλακισμένη και φρουρημένη από έναν τρομακτικό δράκο που φυλάει το πέρασμα προς εκείνη. Η πριγκίπισσα δεν έχει μάθει να κάνει τίποτα παρά να μετρά τα φεγγάρια και να εύχεται στα αστέρια για να έρθει Εκείνος. Ο όμορφος πρίγκιπας πάνω στο άσπρο του άλογο που με ηρωισμό και δύναμη θα σκοτώσει με μια κίνηση το τέρας, θα σπάσει την τριπλοκλειδωμένη πόρτα και θα ανοίξει το δρόμο προς την ελευθερία της. Μόνο όταν θα έρθει αυτός η πριγκίπισσα θα μπορέσει να βγει στον έξω κόσμο. Μόνο όταν πέσει στα χέρια του θα είναι έτοιμη να ζήσει. Και όχι απλά να ζήσει..Αλλά να ζήσει καλά και όλη η φύση γύρω της να τραγουδάει χαρούμενα για πάντα.

Ιστορία 2η

Ο, ας τον πούμε Αλέξανδρος, μεγαλώνει σε μια μεσαίας τάξης οικογένεια. Από μικρός ακούει ότι πρέπει να μεγαλώσει και να γίνει σπουδαίος και πετυχημένος. Να σπουδάσει, να βρει μια κερδοφόρα εργασία και να γνωρίσει μια όμορφη, σεμνή, πρόσχαρη κοπέλα, η οποία θα τον ερωτευτεί τρελά, θα παντρευτούν και θα κάνουν πολλά παιδιά. Η ζωή του θα έχει νόημα και σκοπό και θα πρέπει να περνάει τις μέρες του δουλεύοντας σκληρά για να παρέχει στην οικογένειά του όλα όσα χρειάζονται. Μόνο τότε θα είναι ένα σωστό μέλος της κοινωνίας, ένας σύγχρονος ήρωας που όλοι θα θαυμάζουν και θα εποφθαλμιούν. Και θα νιώθει τόσο σπουδαίος, αλλά θα πρέπει να κοπιάζει ώστε ποτέ να μην πέσει από το βάθρο του. Όμως εκείνος νιώθει ένα κενό, δεν ξέρει καλά καλά τι θέλει χωρίς κάποιος να του το υποδείξει..

Ο απολογισμός

Η πριγκίπισσα δεν μαθαίνει ποτέ της πώς να σπάει πόρτες, πώς να φτιάχνει σκοινιά ή πως να κοιμίζει στρατηγικά τους δράκους.

Ο Αλέξανδρος δε μαθαίνει ποτέ πώς να ακούει το κάλεσμά του και να δημιουργεί κόσμους χωρίς να κυνηγάει στόχους και όνειρα άλλων.

Και οι δυο πρωταγωνιστές, είναι ουσιαστικά κομπάρσοι στη δική τους ιστορία. Δεν είναι μόνο θύματα μιας κοινωνίας που τους έμαθε να περιμένουν. Είναι και συνένοχοι, γιατί η αναμονή πονά λιγότερο από την ευθύνη της επιλογής και πάντα θα περιμένουνε πως κάποτε, θα ζήσουνε κι αυτοί καλά.

Κι εμείς..; Καλύτερα!

Η αλήθεια είναι όμως ότι, ακόμα κι αν κάποιες φορές φαίνεται διαφορετικά, κανένας δε θα έρθει να σε σώσει.

Αν περιμένεις πως θα βρεις τον έρωτα και τότε θα βιώσεις τη χαρά, δε θα συμβεί.

Αν νομίζεις πως η επόμενη επαγγελματική ευκαιρία είναι αυτή που θα σε βγάλει από το αδιέξοδο, δεν ισχύει.

Αν περιμένεις πως κάποτε, μια μέρα, κάπου στο μέλλον, κάτι θα γίνει και θα έρθει μαγικά ένα χέρι να σε αναστήσει και να σε βγάλει από το βάλτο…Το πιο πιθανό σενάριο είναι πως θα περάσεις όλη τη ζωή σου περιμένοντας..

Ο μόνος τρόπος για να έχει η ιστορία σου ένα τέλος που θα λέει «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» είναι να αποδεχθείς ότι μόνο εσύ έχεις την ευθύνη να πάρεις τα μολύβια σου και να σχεδιάσεις τη ζωή σου. Κι αν στο δρόμο αυτό βρεθούν συνοδοιπόροι, που θα βρεθούν, για να σε στηρίξουν, δες το σα δώρο από τη ζωή για το κουράγιο σου να δρας και μην περιμένεις εκείνη τη στιγμή για να στηριχθείς πάνω τους.

Είναι δύσκολη η στιγμή που ξυπνάς στη σκοτεινή σπηλιά και συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος εκεί μέσα πέρα από εσένα και το πυκνό σκοτάδι.

Όμως τα μάτια συνηθίζουν σιγά σιγά.

Η ακοή οξύνεται.

Το μυαλό σου μπορεί να σκεφτεί, μόλις ηρεμήσεις, πολλά σχέδια διαφυγής.

Ησύχασε και άκου.

Πόσο διαφορετική θα ήταν η πριγκίπισσα αν, αντί να εύχεται για χρόνια και να προσμένει έναν σωτήρα, σχεδίαζε την απόδρασή της;

Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή του Αλέξανδρου αν δε θεωρούσε επιτυχία τον τρόπο της κοινωνίας και έφτιαχνε ένα δικό του πλάνο για να ταξιδέψει τον κόσμο, να γίνει μουσικός, να ζήσει με την οικογένειά του σε ένα βαν;

Μπορεί να μην είμαστε πριγκίπισσες και Αλέξανδροι, αλλά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, οι περισσότεροι περιμένουμε τη σωτηρία μέσα από την επιτυχία, από την κατάκτηση στόχων, από τις σχέσεις μας, από τα παιδιά μας, από το δικό του Θεό ο καθένας.

Τι αξίζει αυτή η αναμονή;

Και τι χάνεις όσο περιμένεις;