Not Everyone Comes to Stay / Δεν έρχονται όλοι για να μείνουν

Greek version below! (Και στα Ελληνικά!)

Not everyone comes to stay.
Even if you want them deeply, even if you wish they were yours,
even if next to them you feel free, and even when you truly believe—
not everyone comes to stay.

How do you recognize the one who does?
They are the ones who are not afraid of emotions or love.
Not joy, nor sadness.
They believe in “together” and in fighting through the darkness.
Sometimes, you might mistake them for the ones who leave.
Maybe because they come back.
But that doesn’t mean they’ll stay.

Because our people will fight for us every day.
They’ll hold our hand at every turn—
on sunny days, on starry nights,
even in our fall off the cliff.
And we won’t feel like they’ll run just because they can’t handle our too much.
That’s why doubt and fog don’t belong in your thoughts.
Let people be who they choose to be.
Let’s just be human—with whatever that means for each of us.
And our people will come.

These days, we hear the word “narcissist” too often—used to describe those who hurt us, who left us.
But we forget: we’re all wounded children of wounded children.
Maybe it’s good to remember that the one who hurt us might be hurting too—
just as much, or more.
And maybe, sometimes, they don’t even know they’re in pain.

We are dust from the same stars.
When we hurt others, we hurt ourselves first.
Some people leave but still stay in some way.
Some come back. Others don’t.
And some move forward, carrying their guilt and their “what ifs”…

Don’t cling to the thought of them. Don’t wait too long.
If you want, try—
but not for too long.
And if they want too, you’ll feel it.

We are all dust from the same stars…

And if we love ourselves, even just a little,
maybe we’ll manage to love the “narcissist,”
the asshole, the bad one…
And maybe through our love,
they’ll remember what they’re worth,
their heart might warm again—
not to come back,
not for us,
but to have the freedom to shine again.

And thank those who stayed,
or those

who someday found their way back.
Because our people are always here—
even if sometimes, we got lost at the crossroads…

---

Δεν έρχονται όλοι οι άνθρωποι για να μείνουν.
Ακόμα κι άμα τους θες πολύ, κι αν θες να είναι άνθρωποί σου,
ακόμα κι αν δίπλα τους νιώθεις ελεύθερα, κι όταν πολύ πιστεύεις—
δεν έρχονται όλοι για να μείνουν.

Πώς ξεχωρίζεις κάποιον που μένει;
Είναι από εκείνους που δε φοβούνται τα συναισθήματα και την αγάπη.
Ούτε τη χαρά, μα ούτε και τη λύπη.
Είναι από εκείνους που πιστεύουν στο «μαζί» και στη μάχη ενάντια στα σκοτάδια.
Μπορεί να τους μπερδέψεις μερικές φορές με εκείνους που φεύγουν.
Ίσως γιατί ξαναγυρνάνε. Μα δεν σημαίνει πως θα μείνουν.

Γιατί οι άνθρωποί μας θα μας διεκδικούν κάθε μέρα,
θα μας κρατούν το χέρι σε κάθε στροφή της διαδρομής—
στις ηλιόλουστες μέρες, τις ξάστερες νύχτες,
ακόμα και στην πτώση απ’ τον γκρεμό.
Και δε θα νιώθεις πως θα φύγουν επειδή δεν μπορούν να αντέξουν το «πολύ» σου.
Γι’ αυτό, δε χρειάζονται οι αμφιβολίες και η ομίχλη στη σκέψη σου.
Άστους να είναι αυτοί που επιλέγουν να είναι.
Ας είμαστε απλά άνθρωποι, με ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα.
Και οι άνθρωποί μας θα ‘ρθουν.

Πλέον ακούμε τόσο πολύ τη λέξη «ναρκισσιστής» να περιγράφει και να χαρακτηρίζει ανθρώπους που μας πόνεσαν, που έφυγαν.
Ξεχνάμε όμως ότι όλοι είμαστε πληγωμένα παιδιά πληγωμένων παιδιών.
Ίσως είναι καλό να θυμόμαστε πως αυτός που μας πόνεσε, πονάει το ίδιο—
κι ίσως περισσότερο από εμάς.
Και ίσως, μερικές φορές, να μην ξέρει καν ότι πονάει.

Είμαστε σκόνη από τα ίδια αστέρια.
Πληγώνοντας τους άλλους, πληγώνουμε πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μας.
Κάποιοι φεύγουν, μα συνεχίζουν να είναι εκεί.
Κάποιοι ξαναγυρνάνε. Άλλοι, όχι.
Και κάποιοι προχωράνε με τις τύψεις τους και τα «εάν»…

Μη γαντζωθείς στη σκέψη τους. Μην περιμένεις άλλο.
Αν θέλεις, προσπάθησέ το—
αλλά όχι για πολύ.
Κι αν κι εκείνοι θέλουν, θα το καταλάβεις.

Είμαστε όμως όλοι σκόνη από τα ίδια αστέρια…

Κι αν αγαπήσουμε λίγο τον εαυτό μας,
ίσως καταφέρουμε να αγαπήσουμε και τον «ναρκισσιστή»,
τον μαλάκα, τον «κακό»...

Και ίσως με την αγάπη μας να δει τι αξίζει,
να ζεστάνει η καρδιά του—
κι όχι για να γυρίσει,
όχι για εμάς,
αλλά για να έχει την ευκαιρία της ελευθερίας να λάμψει ξανά.

Και ευχαρίστησε αυτούς που έμειναν,
ή που κάποια στιγμή γύρισαν.
Γιατί οι άνθρωποί μας είναι πάντα εδώ,
ακόμα κι αν μερικές φορές χαθήκαμε στο σταυροδρόμι…