Too Wild And Free for a Cage/ Γεννημένοι Ελεύθεροι, Να μη χωράμε σε Κλουβιά

For every child who dared to be true to themselves./ Για κάθε παιδί που τόλμησε να είναι ο εαυτός του.

This piece was written for a competition — a story of heart and memory.

It didn’t make it to the finals.

But some words aren’t meant to win awards; they’re meant to be heard.

For every child who was told they were “too much” for the world around them.

For every soul that was caged for daring to be free.

This is for you.

AI-generated image by 2wildandfree

---

Too Wild And Free for a Cage

Hidden in a child’s room, not even five years old – a little angel..

Locked in the dark, an unfair prison, a punishment for daring to be wild, untamed, for having wants and going after them.

Silence and fear.

-What did I do to end up in here?

-You were “too much” for all those who couldn’t handle freedom.

-How long will I stay alone, locked in my cell?

-Until the tyrant comes and unlocks the door.

-But I want to leave, to be free, to run.

-You have to be patient. Here you will grow stronger.

-But I’m scared, alone, frozen in the abyss.

-My little one, listen… I’ll tell you a beautiful story. One day you’ll understand why everything happened…

It was never your fault that you were locked away.

You are simply free and full of life.

You came into this world through two people who couldn’t bear the light and the freedom.

Your strength and energy frightened them.

The fact that you would go after what you wanted.

Many times in life, you’ll be held back, hurt deeply, and locked up.

You’ll have endless thoughts. And you’ll create stories.

And you’ll build worlds in which you’ll escape.

Through those dreams, you’ll gather strength and endure. You’ll never bend.

You’ll know that in your world, you can make anything you desire come true.

And one day, you’ll see – miracles will happen.

Don’t cry anymore.

Wipe the tears from your eyes, start to create.

Gather the pieces, and from them, paint a silver door.

Walk through it with a smile and from that moment on, you’ll see, everything will begin to change, and the days will carry joy.

This room, this corner, this very moment will be your stepping stone!

You’ll either remember it and sink,

or you’ll remember it and rise.

It’s up to you.

And I know you’ll make the right choice.

There will be moments when you’ll want to hurt yourself, to disappear…

But remember this room.

Remember that you are the one who made it through,

who passed through darkness at such an early age and came out strong!

So never give up, no matter how hard things may seem.

From here, you will learn to create worlds where you’ll bring others with you.

A healing space full of love…

What they fear, you will become!

So my Love…

Keep dreaming…

---

Γεννημένοι Ελεύθεροι, Να μη χωράμε σε Κλουβιά

Κρυμμένη σε ένα παιδικό δωμάτιο, ούτε πέντε χρονών… ένα μικρό αγγελούδι.

Κλειδωμένη στο σκοτάδι, σε μια άδικη φυλακή, μια τιμωρία επειδή τόλμησε να είναι άγρια, αδάμαστη, να έχει "θέλω" και να τα διεκδικεί.

Σιωπή και φόβος.

– Τι ήταν αυτό που έκανα και βρέθηκα εδώ μέσα;

– Ήσουν «πολύ» για όλους εκείνους που δεν αντέχουν την ελευθερία.

– Πόσο θα μείνω μόνη, κλεισμένη στο κελί μου;

– Μέχρι να έρθει ο τύραννος και να ανοίξει την πόρτα με το κλειδί.

– Μα θέλω να φύγω… να βγω ελεύθερη, να τρέξω.

– Πρέπει να κάνεις υπομονή. Εδώ θα δυναμώσεις.

– Αλλά φοβάμαι… μόνη, ακίνητη μέσα στην άβυσσο.

– Μικρή μου, άκου… θα σου πω μια όμορφη ιστορία. Κάποτε θα καταλάβεις γιατί έγιναν όλα αυτά.

Ποτέ δεν έφταιξες εσύ για τη φυλάκισή σου.

Είσαι απλώς ελεύθερη και γεμάτη ζωή.

Ήρθες στον κόσμο από δύο ανθρώπους που δεν άντεχαν το φως και την ελευθερία.

Η δύναμή σου και η ενέργειά σου τούς τρόμαξαν.

Το γεγονός ότι θα διεκδικούσες ό,τι επιθυμούσες.

Πολλές φορές στη ζωή σου θα σε κρατήσουν πίσω, θα σε πονέσουν βαθιά, θα προσπαθήσουν να σε φυλακίσουν.

Θα κάνεις άπειρες σκέψεις. Θα πλάθεις ιστορίες. Θα δημιουργείς κόσμους για να δραπετεύεις εκεί.

Μέσα από αυτά τα όνειρα θα γεμίζεις δύναμη και θα αντέχεις πάντα. Ποτέ δεν θα λυγίσεις.

Θα ξέρεις ότι στον δικό σου κόσμο, ό,τι ποθήσεις μπορείς να το κάνεις πραγματικότητα.

Και μια μέρα θα δεις… θαύματα θα συμβούν.

Μην κλάψεις άλλο.

Σκούπισε τα δάκρυα από τα μάτια σου.

Ξεκίνα να δημιουργείς.

Μάζεψε τα κομμάτια σου και με αυτά ζωγράφισε μια πόρτα από ασήμι.

Πέρασέ την με χαμόγελο – και από εκεί και πέρα, θα δεις… όλα θα αρχίσουν να αλλάζουν και οι μέρες θα γεμίζουν χαρά.

Αυτό το δωμάτιο, αυτή η γωνία, αυτή η στιγμή… θα είναι το σκαλοπάτι σου.

Ή θα τη θυμάσαι και θα βυθίζεσαι, ή θα τη θυμάσαι και θα ανυψωθείς.

Είναι στο χέρι σου.

Και ξέρω πως θα κάνεις τη σωστή επιλογή.

Θα υπάρξουν στιγμές που θα θες να κάνεις κακό στον εαυτό σου, να χαθείς, να εξαφανιστείς…

Μα να θυμάσαι αυτό το δωμάτιο.

Να θυμάσαι ότι είσαι αυτή που τα κατάφερε.

Που πέρασε μέσα από το σκοτάδι τόσο νωρίς, και βγήκε δυνατή!

Γι’ αυτό… μην τα παρατήσεις ποτέ. Όσο δύσκολα κι αν φαίνονται τα πράγματα.

Συνέχισε να ονειρεύεσαι…