What the Mountain Taught Me About Life / Τι μου έμαθε το Βουνό για τη Ζωή

When Fear Becomes Strength/ Όταν ο φόβος γίνεται δύναμη

Every mountain hides a voice. And if you fear it, perhaps it is simply your own, waiting to be heard.

The day was gray and autumnal, yet warm and welcoming at the same time, with a strange sense of hospitality. The mountain was covered with gray clouds, but they did not foretell a storm. Perhaps a drizzle, or a moderate rainfall, but nothing serious for an experienced mountaineer.

The first step on the path brought mixed emotions.

On one hand, excitement for the final destination and the beautiful waterfall we were to encounter.

On the other, fear of the night that would find us, of the wet ground and the slippery rocks.

I wanted to turn back many times. With every unstable step, I told myself I’d had enough.

“Keep going, the view will reward you,” my companions told me, as they surrounded me like a sandwich to help me continue my route and not give up.

We were not few — the group consisted of forty people — and yet I was afraid. I had heard first-hand stories of people who lost their lives from a misstep, a slip, a hit to the head..I saw everyone excited, but I was afraid. They were moving fast, and I… was afraid. I didn’t trust my shoes, my legs, my footing.

Three people helped me psychologically and physically at the points where I got stuck, while some others commented on what I was even doing there with them.

A depiction of our society: people with empathy and the individualists. And all this, on a training hike for mountain guides!

The truth is that my fears came from that night four years ago when I got stuck in the mountains, without equipment and without any training.

Four years later, in a safer environment, with experienced guides, my body still remembered.

But something had changed.

I knew I was afraid, and I knew exactly what I was afraid of.

I knew there was danger in the mountain — as in every wild natural environment. Nature does not joke; it simply exists, doing its own thing, and we owe it respect.

I knew what I was facing, and my goal was not the waterfall. My goal was to reach the waterfall by overcoming fear, and to return home, to drink a hot cocoa, knowing that this victory meant much more than proving to my fellow traveler who had said, “She doesn’t look right for this; she’s not meant to be here.”

No.

The goal should not be the conquest of the peak.

Countless climbers reached the summit and were lost or died trying to get there.

The goal is, on the way to the top, to know why you’re doing it. To be human. To be able to walk side by side with others and stop to hold their hand — a hand that you might need later in the journey yourself.

Not everyone is made for the rocky peaks. And that is the beauty of life and diversity.

Some are for the mountains, others for the forests, others for the vast plains, the desert, the endless sea.

And yet, the mountain will whisper your answers if you are receptive and humble enough to hear a different voice — one other than your “ego” and its blind focus on goals.

It shows you your limits, your potential. It tells you:

“You are here. Take one steady step at a time, breathe, and don’t let the rhythm of others influence you. You are here and you move forward. No one has the right to judge whether you belong here or not. Because within Me, I decide.”

That’s what Life tells you too:

“You are here. Move forward at your own unique and special pace.”

That night I returned home, took a warm bath, and with a cup of hot cocoa in my hands, lay down on my bed.

I smiled.

I am here. You are here.

And that is enough.

---

Κάθε βουνό κρύβει μια φωνή. Κι αν τη φοβάσαι, ίσως είναι απλώς η δική σου που περιμένει να την ακούσεις.

Η μέρα ήταν γκρίζα και φθινοπωρινή, όμως ζεστή και φιλόξενη την ίδια στιγμή με μια περίεργη αίσθηση καλωσορίσματος. Το βουνό είχε μερικά γκρίζα σύννεφα που όμως δεν προμήνυαν καταιγίδα. Μια πιθανή ψιχάλα, ή μέτρια βροχόπτωση, αλλά όχι κάτι σοβαρό για έναν έμπειρο ορειβάτη.

Το πρώτο βήμα στο μονοπάτι έφερε ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια ο ενθουσιασμός για τον τελικό προορισμό και τον πανέμορφο καταρράκτη που θα συναντούσαμε. Από την άλλη ο φόβος την νύχτας που θα μας έβρισκε, του βρεγμένου εδάφους και των ολισθηρών βράχων.

Θέλησα να γυρίσω πολλές φορές. Σε κάθε ασταθές βήμα έλεγα πως είχα αρκετά.

«Συνέχισε, η θέα θα σε αποζημιώσει» μου έλεγαν οι σύντροφοι μου που με πλαισίωσαν σαν σάντουιτς για να συνεχίσω την πορεία μου και να μην αποχωρήσω.

Δεν ήμασταν λίγοι, η ομάδα αποτελούνταν από 40 άτομα κι όμως εγώ φοβόμουν. Είχα ακούσει ιστορίες από πρώτο χέρι για ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους από ένα στραβοπάτημα, ένα γλίστρημα, ένα χτύπημα στο κεφάλι… Τους έβλεπα όλους ενθουσιασμένους αλλά φοβόμουν. Προχωρούσαν γρήγορα κι εγώ… Φοβόμουν. Δεν εμπιστευόμουν τα παπούτσια μου, τα πόδια μου, το πάτημά μου.

Τρία άτομα με βοηθούσαν ψυχολογικά και φυσικά στα σημεία που κολλούσα και κάποιοι σχολιάζανε για το τί κάνω εγώ εκεί μαζί τους.

Μια απεικόνιση της κοινωνίας μας. Άνθρωποι με ενσυναίσθηση και οι ατομιστές. Και όλα αυτά σε μια εκπαιδευτική πορεία συνοδών βουνού!

Η αλήθεια είναι ότι οι φόβοι μου ήρθαν μετά από τη νύχτα πριν τέσσερα χρόνια όταν κόλλησα μέσα στο βουνό, χωρίς εξοπλισμό και χωρίς καμία εκπαίδευση.

Τέσσερα χρόνια μετά σε ένα πιο ασφαλές περιβάλλον, με έμπειρους οδηγούς, το σώμα μου ακόμα θυμόταν.

Όμως κάτι είχε αλλάξει.

Ήξερα ότι φοβόμουν και ήξερα τι ακριβώς φοβόμουν. Ήξερα ότι υπήρχε κίνδυνος στο βουνό, όπως σε κάθε άγριο φυσικό περιβάλλον.

Η Φύση δεν αστειεύεται, απλά υπάρχει κάνοντας τα δικά της κι εμείς οφείλουμε σεβασμό.

Ήξερα τι είχα να αντιμετωπίσω και ο στόχος μου δεν ήταν ο καταρράκτης. Ήταν να φτάσω στον καταρράκτη υπερνικώντας τον φόβο και να γυρίσω πίσω, να πάω σπίτι μου και να πιώ ένα ζεστό κακάο γνωρίζοντας ότι αυτή η νίκη ήταν πολλά παραπάνω από απόδειξη στον συνοδοιπόρο μου ότι «Δεν την βλέπω αυτή καλά, δεν είναι για εδώ».

Όχι.

Στόχος δεν πρέπει να είναι η κατάκτηση της κορυφής. Αμέτρητοι ορειβάτες πάτησαν την κορυφή και χάθηκαν ή πέθαναν στην προσπάθειά τους να φτάσουν εκεί.

Στόχος είναι στο δρόμο προς την κορυφή να ξέρεις γιατί το κάνεις. Να είσαι άνθρωπος. Να μπορείς να περπατάς πλάι πλάι με τους άλλους και να σταματάς για να τους κρατάς το χέρι, ένα χέρι που ίσως στην συνέχεια της πορείας να χρειαστείς εσύ.

Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για τις βραχώδεις κορυφές. Και αυτό είναι η ομορφιά της ζωής και της διαφορετικότητας.

Κάποιοι είναι για τα βουνά, άλλοι για τα δάση, άλλοι είναι για τις πράσινες πεδιάδες, την έρημο, την απέραντη θάλασσα..

Και όμως το βουνό θα σου ψιθυρίσει τις απαντήσεις σου αν είσαι αρκετά δεκτικός και ταπεινός στο να ακούσεις μια διαφορετική φωνή από εκείνη του «εγώ» σου και της τυφλής στοχοπροσήλωσης.

Σου δείχνει τα όρια και τις δυνατότητες σου. Σου λέει :

«Είσαι εδώ! Κάνε ένα σταθερό βήμα κάθε φορά, ανάπνεε και μην αφήνεις τον ρυθμό των άλλων να σε επηρεάζει. Είσαι εδώ και προχωράς. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει αν κάνεις ή δεν κάνεις για εδώ. Γιατί Μέσα Μου, εγώ αποφασίζω».

Αυτό σου λέει και η Ζωή:

«Είσαι εδώ, προχώρα με το δικό σου μοναδικό και ξεχωριστό ρυθμό».

Το βράδυ γύρισα σπίτι, έκανα ένα ζεστό μπάνιο και με ένα ζεστό κακάο στα χέρια ξάπλωσα στο κρεβάτι μου.

Χαμογέλασα..

Είμαι εδώ. Είσαι εδώ.

Κι αυτό αρκεί.