Wherever there is Hope, there is a future. Part 1/ Όπου υπάρχει Ελπίδα, υπάρχει Μέλλον. Μέρος 1ο

Το ελληνικό κείμενο βρίσκεται κάτω από το αγγλικό!

A story I dug out from the drawer of my thoughts. A bit old, but still relevant, and I’m glad I found it so I can share it!

(This was first written in Greek)

AI-generated image by 2wildandfree

The Greek mountains have always given a feeling of freedom, a breath, and a sense of purity, of pure nature. The same feeling existed on the Greek islands as well.

The truth is that Greece has always been a country advertised for its long golden beaches and the warmth of the sunlight, for the good food and its tradition. But the mountains have always had another glamor, a sense of transition to another dimension.

Even when everyone around her was collapsing, she was always looking for shelter in Nature—to feel alive, to feel that not everything was lost. That was the place she could dream and design her ideas, the small steps she could take to save her world. To do something for the green and the blue that she loved so much, and that hurt her so, to see them disappear.

One morning, her parents announced to her that she would leave her home in the village to go to the other side of the country, to be educated in the Gray State, where she would learn how to serve the Government of the Righteous—what her whole family had been doing for years now.

The weather was as dark as her psychology those days. They hadn’t seen the Sun for a long time, and the atmosphere had a cold and, at the same time, suffocating feeling.

Hearing this news made that day seem even darker. Immediately, the ground was lost beneath her feet. Without knowing why, the Government of the Righteous never seemed “right.” From what she had read and seen, despite her young age, only eight years old, she could understand that something was going wrong.

“But father… I want..I want to study, I want to…” she tried to say in a trembling voice, but she was already out of breath from the changed look of her father. This always happened when he heard something he did not like. Like then, on the summer day she was baptized.

Because Gaia had taken her name by mistake.

In Greece, traditional families give their children the name of their grandparents. The first child is usually named after the father’s parents, and this is considered an unwritten rule.

So at baptism, the godfather already knows the name (since he is usually also a member of the extended family) and says it out loud the moment the priest asks. Once the name is spoken in the temple, it cannot be changed.

At her baptism, she was to be given the name Vasiliki (a traditional name meaning “royal”)—when something happened that may have marked her for the rest of her life.

Her godfather suddenly fell ill and could not attend the sacrament. So at the last minute, they asked a distant relative, Elpida (which means Hope in Greek), who lived on a Pacific island and came to the village “coincidentally” in those days, if she wanted to baptize the little girl.

Elpida had left the day the Righteous Government came to power, when her people were forced to flee to escape death. She was a woman, educated, an artist, and the right bait in the hands of power to achieve their goal of misleading the public. Her fate would have been abduction, coercion, and abuse, so that with her presence she could become a pawn for the manipulation of the masses.

She, like other Talents, would have participated—after being bullied—in advertisements, television, and social media. That was the way to promote a false reality and deceive the people in preparation for the arrival of a “technologically advanced” world.

Those who refused or did not cooperate would mysteriously disappear, and no one would dare to mention their names again.

Elpida escaped this by fleeing. And while she could have chosen to stay forever on her beautiful island, she returned.

No one understood why, at first.

At the baptism, she agreed to become the godmother of the little one, as if she knew it would happen. As if she took it for granted. But what she did when asked about the child’s name shocked everyone present.

“And her name?” the priest asked.

“Gaia,” said Elpida with a confident tone and a firm voice.

The father growled. “Shameless woman… I will…”

He took a menacing step forward, but the priest’s gaze stopped him. The laws of the Church were inviolable, and everyone knew that very well.

Gaia was the Daughter of Chaos, the mother of the Giants. In the ancient world, Greeks worshiped her as the Great Mother. And the name was what gave her status to the little girl.

The father may not have been able to change his daughter’s name at the time, but he was determined to change her life. He had decided to send her for training; and so that was about to happen.

“Gather your things. Tomorrow, with the first light, we leave. I will accompany you. And do not take a big bag. The list of the 7 things you will need is on your bed.”

Gaia collected all the requested items, only papers and documents, and laid down for the last time in her bed. That night was her last memory from her village. A beautiful, bright night that would forever change the future of both her and her homeland.

In the years that followed, the world became gloomier, and darkness filled people’s souls. One turned against the other, violence prevailed everywhere, and Mother Nature received one blow after another. It was not the universal laws and rules but the inhabitants themselves.

The Great Pandemic brought the Unjust War. All wars are unjust, and all start for power. Only this time, that war was about to provoke the blue-green planet to an end. A button, such a small button, that one of the Powerful nearly pressed would have caused the annihilation of Life.

It wasn’t clear if people had been possessed by a parasite that drove them to such madness, but it was certain that the selfishness they had cultivated for centuries had now reached a threatening point.

Twelve years later, Gaia, on her return, found a world very different from the one she had left that night at the age of eight. A woman now, and fully trained for the Civil Service, Gaia was sent back to her village to take over the administration of the district.

The once-green village had been replaced by a gray flat surface, matching the plans for technological development by the Righteous. Technology had taken over people, and life itself had become a virtual reality. A dense cloud hovered and covered the area, giving the image of a mushroom, as if there were a constant atomic bomb in the center where the square once stood.

There were paid water machines everywhere. To drink clean water, someone had to either resort to the Hidden Springs of the mountains or pay great sums of money. So most of the inhabitants were content with substitutes and artificial derivatives. This happened because, in some areas, water was scarce, and elsewhere, it was unsuitable for consumption.

She sought to find her home. The spot was relatively easy to locate, but the building she saw had nothing to do with the once-low house she had lived in during the first years of her life. Now in front of her stood an anthracite apartment building, with seven floors, each inhabited by a family. The only colored element was the pots on the second floor, and she was sure they belonged to her mother.

She took a step and stopped short. During the years of her education, she dreamed and traveled in her imagination to the neighborhoods where she grew up. She hoped that the hard days in the Center would end, or that her father would repent and come to save her.

None of this happened, though.

The place had changed.

Gaia had changed.

(To be continued..)

---

Μια ιστορία που ξέθαψα από το συρτάρι των σκέψεών μου. Λίγο παλιά αλλά επίκαιρη. Kαι χαίρομαι που τη βρήκα για να τη μοιραστώ!

Τα ελληνικά βουνά πάντοτε έδιναν ένα αίσθημα ελευθερίας, μια ανάσα και μια αίσθηση καθαρότητας. Της αγνής φύσης. Το ίδιο συναίσθημα υπήρχε και για τα ελληνικά νησιά.

Η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα πάντα διαφημιζόταν για τις απέραντες χρυσές παραλίες και τη ζεστασιά του ήλιου. Για το καλό φαγητό και την παράδοσή της. Όμως τα βουνά είχαν πάντα μια άλλη γοητεία, μια αίσθηση μετάβασης σε μια άλλη διάσταση.

Ακόμα κι όταν όλοι γύρω της κατέρρεαν, εκείνη έψαχνε πάντα καταφύγιο στη Φύση. Για να νιώσει ζωντανή, για να νιώσει πως δεν χάθηκαν όλα. Εκεί ήταν ο τόπος όπου μπορούσε να ονειρευτεί και να σχεδιάσει τις ιδέες της, τα μικρά βήματα που θα μπορούσε να κάνει για να σώσει τον κόσμο της. Να κάνει κάτι για το πράσινο και το γαλάζιο, που τόσο πολύ αγαπούσε και τόσο πολύ την πονούσε να τα βλέπει να εξαφανίζονται.

Ένα πρωί, οι γονείς της ανακοίνωσαν πως θα έφευγε από το σπίτι, από το χωριό, για να πάει στην άλλη άκρη της χώρας, να εκπαιδευτεί στο Γκρίζο Κράτος, όπου θα μάθαινε πώς να υπηρετεί την Κυβέρνηση των Δικαίων. Ό,τι δηλαδή έκανε όλη της η οικογένεια εδώ και χρόνια.

Ο καιρός ήταν τόσο σκοτεινός όσο και η ψυχολογία της εκείνες τις μέρες. Είχαν πολύ καιρό να δουν τον Ήλιο και η ατμόσφαιρα είχε ένα κρύο και ταυτόχρονα αποπνικτικό συναίσθημα.

Ακούγοντας τα νέα, η μέρα αυτή έγινε ακόμη πιο σκοτεινή. Ξαφνικά ένιωσε το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια της. Χωρίς να ξέρει το γιατί, η Κυβέρνηση των Δικαίων ποτέ δεν της φάνηκε "δίκαιη". Από όσα είχε διαβάσει και δει, παρ' όλη τη μικρή της ηλικία —μόλις οκτώ χρονών— καταλάβαινε πως κάτι δεν πήγαινε καλά!

«Μα πατέρα… θέλω—θέλω να σπουδάσω, θέλω να…». Προσπάθησε να πει με τρεμάμενη φωνή, αλλά της έκοψε ήδη την ανάσα το βλέμμα και η αλλαγμένη όψη του πατέρα της. Αυτό συνέβαινε πάντα όταν άκουγε κάτι που δεν του άρεσε. Όπως τότε, εκείνη την καλοκαιρινή μέρα που βαφτίστηκε.

Γιατί η Γαία πήρε το όνομά της κατά λάθος.

Στην Ελλάδα, οι παραδοσιακές οικογένειες δίνουν στα παιδιά τους το όνομα των παππούδων. Το πρώτο παιδί συνήθως παίρνει το όνομα από τους γονείς του πατέρα και αυτό θεωρείται άγραφος κανόνας.

Έτσι, στη βάπτιση, ο νονός γνωρίζει ήδη το όνομα (καθώς συνήθως είναι και συγγενής) και το λέει δυνατά τη στιγμή που ρωτάει ο ιερέας. Από τη στιγμή που το όνομα ειπωθεί στον ναό, δεν αλλάζει.

Στη βάπτισή της, θα της έδιναν το όνομα Βασιλική—όταν κάτι συνέβη που ίσως τη σημάδεψε για πάντα.

Ο νονός της αρρώστησε ξαφνικά και δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στο μυστήριο. Έτσι, την τελευταία στιγμή, ζήτησαν από μια μακρινή συγγενή, την Ελπίδα, η οποία ζούσε σε ένα νησί του Ειρηνικού και είχε έρθει στο χωριό "συμπτωματικά" εκείνες τις μέρες, αν ήθελε να βαφτίσει το μικρό κορίτσι.

Η Ελπίδα είχε φύγει την ημέρα που η Κυβέρνηση των Δικαίων ανέβηκε στην εξουσία, όταν ο λαός της αναγκάστηκε να διαφύγει για να γλιτώσει τον θάνατο. Ήταν μια γυναίκα μορφωμένη, καλλιτέχνιδα—και το τέλειο δόλωμα στα χέρια της εξουσίας για να πετύχει τον στόχο της: να παραπλανήσει τη δημόσια γνώμη. Η μοίρα της θα ήταν απαγωγή, εξαναγκασμός και κακοποίηση, ώστε με την παρουσία της να γίνει πιόνι για τη χειραγώγηση των μαζών.

Εκείνη, όπως και άλλα Ταλέντα, θα συμμετείχε—ύστερα από εκφοβισμό—σε διαφημίσεις, τηλεόραση και κοινωνικά δίκτυα. Αυτός ήταν ο τρόπος να προωθηθεί μια ψεύτικη πραγματικότητα και να ξεγελαστεί ο κόσμος ενόψει της άφιξης ενός "τεχνολογικά προηγμένου" κόσμου.

Όσοι αρνούνταν ή δεν συνεργάζονταν, εξαφανίζονταν μυστηριωδώς, και κανείς δεν τολμούσε να ξαναναφέρει το όνομά τους.

Η Ελπίδα το απέφυγε αυτό δραπετεύοντας. Και ενώ θα μπορούσε να είχε επιλέξει να μείνει για πάντα στο όμορφο νησί της, επέστρεψε.

Κανείς δεν κατάλαβε γιατί, στην αρχή.

Στη βάπτιση, δέχτηκε να γίνει νονά του μικρού κοριτσιού σαν να ήξερε ότι θα συμβεί. Σαν να το θεωρούσε δεδομένο. Όμως αυτό που έκανε όταν τη ρώτησαν για το όνομα του παιδιού, ήταν κάτι που σόκαρε όλους τους παρευρισκόμενους.

—«Και το όνομα αυτής;» ρώτησε ο ιερέας.

—«Γαία», είπε η Ελπίδα με σίγουρο τόνο και σταθερή φωνή.

Ο πατέρας γρύλισε. «Άτιμη γυναίκα… Θα…»

Πήγε να κάνει ένα απειλητικό βήμα, αλλά το βλέμμα του ιερέα τον σταμάτησε. Οι νόμοι της Εκκλησίας ήταν απαραβίαστοι—κι αυτό το ήξεραν όλοι πολύ καλά.

Η Γαία ήταν η Κόρη του Χάους, η μητέρα των Γιγάντων. Στον αρχαίο κόσμο, οι Έλληνες τη λάτρευαν ως τη Μεγάλη Μητέρα. Και το όνομα ήταν αυτό που έδωσε την ιδιότητά του στο μικρό κορίτσι.

Ο πατέρας ίσως να μην μπορούσε να αλλάξει τότε το όνομα της κόρης του, αλλά ήταν αποφασισμένος να αλλάξει τη ζωή της. Είχε αποφασίσει να τη στείλει για εκπαίδευση—και αυτό επρόκειτο να συμβεί.

«Μάζεψε τα πράγματά σου. Αύριο με το πρώτο φως φεύγουμε. Θα σε συνοδεύσω. Και να μην πάρεις μεγάλο σάκο. Η λίστα με τα 7 πράγματα που θα χρειαστείς είναι πάνω στο κρεβάτι σου.»

Η Γαία μάζεψε τα ζητούμενα αντικείμενα—μόνο έγγραφα και χαρτιά—και ξάπλωσε για τελευταία φορά στο κρεβάτι της. Εκείνο το βράδυ ήταν η τελευταία της ανάμνηση από το χωριό. Ένα όμορφο, φωτεινό βράδυ που θα άλλαζε για πάντα το μέλλον, τόσο το δικό της όσο και της πατρίδας της.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο κόσμος έγινε πιο ζοφερός και σκοτάδι γέμισε τις ψυχές των ανθρώπων. Ο ένας γύρισε ενάντια στον άλλον, η βία κυριάρχησε παντού και η Μητέρα Φύση δεχόταν το ένα πλήγμα μετά το άλλο. Όχι από φυσικούς νόμους και δυνάμεις—αλλά από τους ίδιους τους κατοίκους.

Η Μεγάλη Πανδημία έφερε τον Άδικο Πόλεμο. Όλοι οι πόλεμοι είναι άδικοι, και όλοι ξεκινούν για την εξουσία. Μόνο που αυτός ο πόλεμος επρόκειτο να φέρει τον μπλε-πράσινο πλανήτη στο χείλος του τέλους. Ένα κουμπί—ένα τόσο μικρό κουμπί—που ένας από τους Ισχυρούς παραλίγο να πατήσει, θα προκαλούσε την εξαφάνιση της Ζωής.

Δεν ήταν σαφές αν οι άνθρωποι είχαν κυριευθεί από κάποιο παράσιτο που τους οδηγούσε σε τέτοια τρέλα, αλλά ήταν σίγουρο πως ο εγωισμός που καλλιεργούσαν επί αιώνες είχε φτάσει πλέον σε απειλητικό σημείο.

Δώδεκα χρόνια μετά, η Γαία, στην επιστροφή της, βρήκε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν που είχε αφήσει εκείνο το βράδυ, σε ηλικία οκτώ ετών. Πλέον γυναίκα, και πλήρως εκπαιδευμένη για τη Δημόσια Υπηρεσία, η Γαία στάλθηκε πίσω στο χωριό της για να αναλάβει τη διοίκηση της περιοχής.

Το κάποτε πράσινο χωριό είχε αντικατασταθεί από μια γκρίζα επίπεδη επιφάνεια, εναρμονισμένη με τα σχέδια της τεχνολογικής ανάπτυξης των Δικαίων. Η τεχνολογία είχε κυριεύσει τους ανθρώπους και η ίδια η ζωή είχε γίνει εικονική πραγματικότητα. Ένα πυκνό σύννεφο βρισκόταν μόνιμα πάνω από την περιοχή, δίνοντας την εικόνα ενός μανιταριού, σαν να υπήρχε συνεχώς μια πυρηνική βόμβα στο κέντρο, εκεί που κάποτε ήταν η πλατεία.

Υπήρχαν μηχανήματα νερού παντού. Για να πιει κάποιος καθαρό νερό έπρεπε είτε να αναζητήσει τις Κρυφές Πηγές των βουνών είτε να πληρώσει μεγάλα ποσά, οπότε οι περισσότεροι κάτοικοι αρκούνταν σε υποκατάστατα και τεχνητά παράγωγα. Αυτό συνέβαινε γιατί σε κάποιες περιοχές το νερό ήταν λιγοστό, και αλλού δεν ήταν καν πόσιμο.

Έψαξε να βρει το σπίτι της. Το σημείο ήταν σχετικά εύκολο να εντοπιστεί, αλλά το κτίριο που είδε δεν είχε καμία σχέση με το παλιό χαμηλό σπιτάκι που ζούσε τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Πλέον μπροστά της βρισκόταν μια ανθρακί πολυκατοικία, με επτά ορόφους, και σε κάθε έναν έμενε μια οικογένεια. Το μόνο χρωματιστό στοιχείο ήταν οι γλάστρες στον δεύτερο όροφο—και ήταν σίγουρη πως ανήκαν στη μητέρα της.

Έκανε ένα βήμα και σταμάτησε απότομα. Στα χρόνια της εκπαίδευσης, ονειρευόταν και ταξίδευε με τη φαντασία της στις γειτονιές όπου μεγάλωσε. Ήλπιζε ότι οι δύσκολες μέρες στο Κέντρο θα τελείωναν, ή πως ο πατέρας θα μετάνιωνε και θα ερχόταν να τη σώσει.

Τίποτα από αυτά δεν συνέβη όμως.

Ο τόπος είχε αλλάξει.

Η Γαία είχε αλλάξει.

(Συνεχίζεται..)