Wherever there is Hope, there is a future. Part 3 / Όπου υπάρχει Ελπίδα, υπάρχει Μέλλον. Μέρος 3ο
The final chapter of Gaia’s journey — where choices shape the dawn of tomorrow.
"The Wise always based their hope on children and always argued that miracles can happen by educating the young ones. For some reason, however, education was the only system that, while it should have, did not have the support it needed," Elpida said at the rally.
"That's right," replied Stoneman. "That's why we also aim at educating children. All those who participate in the Teams and have children make sure to follow an educational program that includes information on climate change, ways of self-management, how traditional crops were made, and the spread of a lifestyle based on the consumption of organic products. We teach them how we make all this effort, and we provide them with audiovisual material from the past showing how life used to be. We want to raise awareness, Gaia. This is our future. And with that, we learn. We remember..."
Gaia looked puzzled and tried to understand as much as she could. She never intended to turn against the anti-authoritarians. She endured so many years of training to help in any possible way. Nikolai was teaching her things she did not know about Physics, and she was talking to him about Nature, about the mountains.
Only in the third year of training did they learn about the appearance of the underground Teams, and from then on, she already knew what her mission would be. And the two of them made a plan for how to enter the Teams.
Nikolai was released earlier from the Training Center and had implemented his plan first. He was the one who made Gaia return to her village.
The underground groups were getting bigger and bigger. What started as a small group of some dreamy friends turned out to be a whole life-protection movement. And Gaia was a member of it—and in fact, an honorary one—before she even met them.
The beginning was difficult and the obstacles were many. First, they had begun to find dead seals and loggerhead turtles on the now dirty beaches of the islands. The situation was dire. Dead birds and fish created a spooky landscape that looked like a cemetery. Rot and death everywhere. Plastics were tangled in their limbs—even in their stomachs.
Then came the fires. The dense forests of Greece had always had a problem with wildfires that suddenly broke out and destroyed hundreds of acres of forest, but this situation had intensified, leading to thousands of acres of bare land.
And the floods followed.
The pain Gaia felt every time a hologram notification came from the Teams tore her heart. They had developed a covert communication technology to intervene where they could and to record what was happening in Nature. This would help them make a file and an action plan.
So one night, when the Moon was full and could illuminate the Dark Beach, a few kilometers west of the Mountain, she took Nikolai and they went there for one of the trips they used to take.
They did not know where to start, but they were determined. They would pick up all the plastic and aluminum items they could find. It was difficult for two people to achieve much. They spent the whole night trying to carry the bags to the special bins, but it seemed so in vain.
"I do not believe that still, so many years later, while the bins exist, people refuse to use them! As long as the Government of the Righteous is to blame, we have just as much responsibility!"
Gaia smiled at the sound of his reflection. Although now a man, Nikolai always had a childlike heart that made everyone around him want to help him.
"Everything will be done slowly! Great progress happens even though we do not see it! Did you not see how willingly the children of the Teams participate in informing their peers? Three days ago I saw an announcement from students of the village about planting trees and creating a park in the village! Can you believe it??"
Nikolai was happy with the news but at the same time felt despair at the view of the beach.
Suddenly, his heart started beating fast, and he was afraid that he would shake the creatures of the night from the intensity he felt.
"Calm down..." Gaia said and hugged him tenderly. "Take this." She gave him her phone and urged him to call his boyfriend. Nikolai called Josh and asked him to meet him.
"We need more hands, but do not be afraid. I have a friend who will be happy to help. Go talk to Josh and we'll talk tomorrow. Do not say anything!"
Gaia kissed Nikolai's sweaty forehead and left. The next moment, everyone's watches rang, and holograms appeared in secret places throughout the area with images from the night outing on the Dark Beach.
Alan, an experienced recycling officer who supported the Secrets, would go by truck to take all the recyclables to the factory. His influence in the system was so important that he paid the employees not to speak and organized the dissemination of the action so that they would not face any obstacles.
Every night, small groups came out to do the best they could.
Everyone knew it was difficult but not impossible. Everyone knew that if they united with the rest of the underground of the whole country, of the whole continent, of the whole world, the Law would win—and they would win.
In every corner of the country, small trees appeared, makeshift animal shelters, and small organic fields. Children learned to use technology and the internet to learn and inform. They started with their classmates and their families and themselves asked to take action in squares and open spaces to spread the message of cooperation.
In addition, groups of volunteers and prominent individuals such as lawyers, jurists, and judges were created to support the effort of the underground and protect them by applying the Law.
Nikolai, after the death of his grandfather, used his ancestry and the power of his name to bring aid on a larger scale and began to allocate funds for the protection of the environment.
Each person contributed as much as they could.
Gaia and Elpida were on the mountain summit enjoying a cup of hot chamomile. Gaia lay down in her lap and, relieved by the course of events, fell asleep.
"Gaia? Wake up, my love! You must prepare for the Resurrection! Tomorrow is Easter! We celebrate the arrival of Spring!"
The young Gaia opened her eyes and smiled at her grandmother.
"Grandma, I had a strange dream. Nature was destroyed, the world was lost, and the animals died! I was a grown woman and I was trying to save the planet! But... Grandmother? Will Nature die as in my dream?"
"No, my child! Such things will not happen!"
"How can you be so sure?"
"Because, as long as there is Hope and children like you, there is always a future!"
The end…
«Οι Σοφοί πάντα βασίζανε τις ελπίδες τους στα παιδιά και πάντα υποστήριζαν ότι μπορούν να συμβούν θαύματα με την εκπαίδευση των νέων. Για κάποιο λόγο, όμως, η εκπαίδευση ήταν το μόνο σύστημα που, ενώ θα έπρεπε, δεν είχε την υποστήριξη που χρειαζόταν», είπε η Ελπίδα στη συγκέντρωση.
«Έτσι είναι», απάντησε ο Πέτρινος. «Γι’ αυτό κι εμείς στοχεύουμε επίσης στην εκπαίδευση των παιδιών. Όλοι όσοι συμμετέχουν στις Ομάδες και έχουν παιδιά φροντίζουν να ακολουθούν ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει πληροφορίες για την κλιματική αλλαγή, τρόπους αυτοδιαχείρισης, πώς καλλιεργούνταν οι παραδοσιακές καλλιέργειες και τη διάδοση ενός τρόπου ζωής βασισμένου στην κατανάλωση βιολογικών προϊόντων. Τους διδάσκουμε πώς κάνουμε όλη αυτή την προσπάθεια και τους παρέχουμε οπτικοακουστικό υλικό από το παρελθόν, για το πώς ήταν κάποτε η ζωή. Θέλουμε να αφυπνίσουμε συνειδήσεις, Γαία. Αυτό είναι το μέλλον μας. Και μ’ αυτό, μαθαίνουμε. Θυμόμαστε...»
Η Γαία κοίταξε σκεπτική και προσπάθησε να καταλάβει όσο περισσότερα μπορούσε. Δεν είχε ποτέ σκοπό να στραφεί ενάντια στους αντιεξουσιαστές. Είχε υπομείνει τόσα χρόνια εκπαίδευσης για να βοηθήσει με κάθε δυνατό τρόπο. Ο Νικολάι τής μάθαινε πράγματα που δεν ήξερε για τη Φυσική, κι εκείνη του μιλούσε για τη Φύση, για τα βουνά.
Μόνο στον τρίτο χρόνο εκπαίδευσης έμαθαν για την εμφάνιση των υπόγειων Ομάδων και από τότε ήξερε ήδη ποια θα ήταν η αποστολή της. Οι δυο τους είχαν φτιάξει ένα σχέδιο για το πώς να μπουν στις Ομάδες.
Ο Νικολάι απολύθηκε νωρίτερα από το Κέντρο Εκπαίδευσης και είχε εφαρμόσει το σχέδιό του πρώτος. Εκείνος ήταν που έκανε τη Γαία να επιστρέψει στο χωριό της.
Οι υπόγειες ομάδες μεγάλωναν όλο και περισσότερο. Αυτό που ξεκίνησε ως μια μικρή παρέα ονειροπόλων φίλων εξελίχθηκε σε ολόκληρο κίνημα προστασίας της ζωής. Και η Γαία ήταν μέλος του — και μάλιστα τιμητικό — πριν καν τους γνωρίσει.
Η αρχή ήταν δύσκολη και τα εμπόδια πολλά. Πρώτα, άρχισαν να βρίσκουν νεκρές φώκιες και χελώνες καρέτα-καρέτα στις πλέον βρόμικες παραλίες των νησιών. Η κατάσταση ήταν απελπιστική. Νεκρά πουλιά και ψάρια δημιουργούσαν ένα τρομακτικό τοπίο που έμοιαζε με νεκροταφείο. Σήψη και θάνατος παντού. Πλαστικά μπλεγμένα στα άκρα τους — ακόμη και στα στομάχια τους.
Ύστερα ήρθαν οι φωτιές. Τα πυκνά δάση της Ελλάδας είχαν πάντα πρόβλημα με πυρκαγιές που ξεσπούσαν ξαφνικά και εξαφάνιζαν εκατοντάδες στρέμματα, αλλά η κατάσταση είχε ενταθεί, οδηγώντας σε χιλιάδες στρέμματα γυμνής γης.
Και μετά ήρθαν οι πλημμύρες.
Ο πόνος που ένιωθε η Γαία κάθε φορά που ερχόταν ειδοποίηση ολογράμματος από τις Ομάδες, της ράγιζε την καρδιά. Είχαν αναπτύξει μια μυστική τεχνολογία επικοινωνίας για να επεμβαίνουν όπου μπορούσαν και να καταγράφουν τι συνέβαινε στη Φύση. Αυτό θα τους βοηθούσε να δημιουργήσουν φάκελο και σχέδιο δράσης.
Ένα βράδυ, λοιπόν, που το φεγγάρι ήταν γεμάτο και μπορούσε να φωτίσει την Σκοτεινή Παραλία, λίγα χιλιόμετρα δυτικά του Βουνού, πήρε τον Νικολάι και πήγαν εκεί, σε μία από τις εκδρομές που συνήθιζαν να κάνουν.
Δεν ήξεραν από πού να αρχίσουν, αλλά ήταν αποφασισμένοι. Θα μάζευαν όσα πλαστικά και αλουμινένια αντικείμενα μπορούσαν να βρουν. Ήταν δύσκολο για δύο άτομα να καταφέρουν πολλά. Πέρασαν όλη τη νύχτα προσπαθώντας να μεταφέρουν τις σακούλες στους ειδικούς κάδους, αλλά έμοιαζε μάταιο.
«Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ακόμα, τόσα χρόνια μετά, ενώ υπάρχουν οι κάδοι, ο κόσμος αρνείται να τους χρησιμοποιήσει! Όσο φταίει η Κυβέρνηση των Δικαίων, έχουμε κι εμείς την ίδια ευθύνη!»
Η Γαία χαμογέλασε στο άκουσμα της σκέψης του. Αν και πλέον άντρας, ο Νικολάι είχε πάντα μια παιδικότητα που έκανε τους γύρω του να θέλουν να τον βοηθήσουν.
«Όλα θα γίνουν σιγά σιγά! Μεγάλη πρόοδος συντελείται, ακόμα κι αν δεν τη βλέπουμε! Δεν είδες πόσο πρόθυμα συμμετέχουν τα παιδιά των Ομάδων στην ενημέρωση των συνομηλίκων τους; Τρεις μέρες πριν είδα μια ανακοίνωση από μαθητές του χωριού για δενδροφύτευση και δημιουργία πάρκου! Το πιστεύεις;»
Ο Νικολάι χάρηκε με τα νέα, αλλά την ίδια στιγμή ένιωθε απόγνωση κοιτάζοντας την παραλία.
Ξαφνικά η καρδιά του άρχισε να χτυπά γρήγορα και φοβήθηκε μήπως ξυπνήσει τα πλάσματα της νύχτας από την ένταση που ένιωθε.
«Ηρέμησε...» είπε η Γαία και τον αγκάλιασε τρυφερά. «Πάρε αυτό.» Του έδωσε το τηλέφωνό της και τον παρότρυνε να καλέσει τον σύντροφό του. Ο Νικολάι πήρε τον Τζος και του ζήτησε να συναντηθούν.
«Χρειαζόμαστε περισσότερα χέρια, αλλά μην ανησυχείς. Έχω έναν φίλο που θα χαρεί να βοηθήσει. Πήγαινε μίλα με τον Τζος και θα τα πούμε αύριο. Μην πεις τίποτα!»
Η Γαία φίλησε το ιδρωμένο μέτωπο του Νικολάι και έφυγε. Την επόμενη στιγμή, τα ρολόγια όλων χτύπησαν και ολογράμματα εμφανίστηκαν σε μυστικά σημεία σε όλη την περιοχή, με εικόνες από τη νυχτερινή έξοδο στη Σκοτεινή Παραλία.
Ο Άλαν, έμπειρος υπάλληλος Ανακύκλωσης που υποστήριζε τους Μυστικούς, θα πήγαινε με φορτηγό να πάρει όλα τα ανακυκλώσιμα για το εργοστάσιο. Η επιρροή του στο σύστημα ήταν τόσο σημαντική που πλήρωνε τους υπαλλήλους να μη μιλήσουν και οργάνωνε τη διάδοση της δράσης ώστε να μην υπάρξουν εμπόδια.
Κάθε βράδυ, μικρές ομάδες έβγαιναν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούσαν.
Όλοι ήξεραν ότι ήταν δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο. Όλοι ήξεραν ότι αν ενωθούν με το υπόλοιπο υπόγειο δίκτυο όλης της χώρας, όλης της ηπείρου, όλου του κόσμου, ο Νόμος θα νικήσει — και θα νικήσουν κι αυτοί.
Σε κάθε γωνιά της χώρας εμφανίζονταν μικρά δέντρα, πρόχειρα καταφύγια ζώων και μικρά βιολογικά χωράφια. Τα παιδιά έμαθαν να χρησιμοποιούν την τεχνολογία και το διαδίκτυο για να μαθαίνουν και να ενημερώνουν. Ξεκίνησαν με τους συμμαθητές και τις οικογένειές τους και τα ίδια ζητούσαν να αναλάβουν δράση σε πλατείες και ανοιχτούς χώρους για να διαδώσουν το μήνυμα της συνεργασίας.
Επιπλέον, δημιουργήθηκαν ομάδες εθελοντών και εξέχοντα πρόσωπα, όπως δικηγόροι, νομικοί και δικαστές, που στήριζαν την προσπάθεια του υπόγειου κινήματος και τους προστάτευαν εφαρμόζοντας τον Νόμο.
Ο Νικολάι, μετά τον θάνατο του παππού του, χρησιμοποίησε την καταγωγή του και τη δύναμη του ονόματός του για να φέρει βοήθεια σε μεγαλύτερη κλίμακα και άρχισε να διαθέτει πόρους για την προστασία του περιβάλλοντος.
Ο καθένας συνέβαλε όσο μπορούσε.
Η Γαία και η Ελπίδα βρίσκονταν στην κορυφή του Βουνού, απολαμβάνοντας ένα φλιτζάνι ζεστό χαμομήλι. Η Γαία ξάπλωσε στην αγκαλιά της και, ανακουφισμένη από την πορεία των γεγονότων, αποκοιμήθηκε.
«Γαία; Ξύπνα, αγάπη μου! Πρέπει να ετοιμαστείς για την Ανάσταση! Αύριο είναι Πάσχα! Γιορτάζουμε την έλευση της Άνοιξης!»
Η μικρή Γαία άνοιξε τα μάτια της και χαμογέλασε στη γιαγιά της.
«Γιαγιά, είδα ένα παράξενο όνειρο. Η Φύση καταστράφηκε, ο κόσμος χάθηκε, τα ζώα πέθαιναν! Ήμουν μεγάλη γυναίκα και προσπαθούσα να σώσω τον πλανήτη! Αλλά... Γιαγιά; Θα πεθάνει η Φύση όπως στο όνειρό μου;»
«Όχι, παιδί μου! Τέτοια πράγματα δεν θα συμβούν!»
«Πώς μπορείς να είσαι τόσο σίγουρη;»
«Γιατί, όσο υπάρχει Ελπίδα και παιδιά σαν εσένα, πάντα θα υπάρχει μέλλον!»
Τέλος…
You've written about challenges and insights that motivate success with life stories. I love it.