Your True Voice / Η Αυθεντική Σου Φωνή
Have you ever felt like your voice doesn’t fit into the system?
I started Substack as a way to share topics I’ve been working on for ten years. Articles based on research, data, writings for my niche!
And as soon as I opened my first draft, Pandora’s box and the winds of Aeolus burst open!
A flood of thoughts, associations, realizations, ideas, emotions, and rivers of images I had kept hidden inside me for years. All because my writing “didn’t fit” the school exam system. Because my sentences were long and chaotic. Because my opinions didn’t present both sides objectively and with arguments.
As a result, I kept writing scientific articles for years, with formal tone, complex words, and meanings.
Until I grabbed hold of my words again, and my true voice emerged! A voice that might not be melodic or easily understood, that might be simple, lyrical, or even quirky. But it’s mine! And it’s unique. Just like yours!
I’ve always admired the odd ones! The different ones! With the sun in their eyes and the light of kindness in their hearts... You know, those who walk down the street carefree and smiling, effortlessly, wearing mismatched socks and colorful plaid trousers—not to make a statement. No! But because that’s their voice, their aesthetic!
Or those who, lost in their thoughts, read in a park or play their music in a corner. Without caring who likes it, who notices them, or if they’ll get applause!
My God, how much I love those people! Those who laugh and sing!
It doesn’t matter how that voice sounds! What matters is that it’s heard.
I started my presence with the purpose to inform, educate, and provide my services.
But suddenly, my voice rose above the stature of the storefront!
How many times have we silenced our voices so as not to bother? How many times have we played small so we wouldn’t stand out, wouldn’t be heard, wouldn’t be judged?
In a world of copying and imitation, let’s have the courage to free our own truth.
Even if our voice sounds like a bagpipe! 🤗😅
Έχεις ποτέ νιώσει ότι η φωνή σου δε χωράει στο σύστημα;
Ξεκίνησα το Substack ως ένα μέσο για να παρουσιάσω θέματα που επεξεργάζομαι εδώ και δέκα χρόνια. Άρθρα βασισμένα σε έρευνες, δεδομένα, κείμενα για το niche μου!
Και μόλις άνοιξα το πρώτο μου draft, άνοιξαν μαζί το κουτί της Πανδώρας και οι ασκοί του Αιόλου!
Ένας χείμαρρος σκέψεων, συνειρμοί, συνειδητοποιήσεις, ιδέες, συναισθήματα και ποτάμια εικόνων που κρατούσα κρυφά μέσα μου χρόνια. Όλα αυτά γιατί η γραφή μου "δεν ταίριαζε" στο σχολικό σύστημα εξετάσεων. Γιατί οι προτάσεις μου ήταν μεγάλες και χαοτικές. Γιατί οι απόψεις μου δεν παρουσίαζαν και τις δύο όψεις αντικειμενικά και με επιχειρήματα.
Με αποτέλεσμα να συνέχιζα για χρόνια να γράφω επιστημονικά άρθρα, με επίσημο ύφος, πολύπλοκες λέξεις και νοήματα.
Μέχρι που πιάστηκα ξανά από τις λέξεις μου, και ξεπήδησε η αληθινή μου φωνή! Μια φωνή που ίσως να μην είναι μελωδική ή εύκολα κατανοητή, να είναι απλή, λυρική ή ακόμα και ιδιόμορφη. Αλλά είναι δική μου! Και είναι μοναδική. Όπως και η δική σου!
Πάντα θαύμαζα τους παράξενους ανθρώπους! Τους διαφορετικούς! Με τον ήλιο στα μάτια τους και το φως της καλοσύνης στις καρδιές τους... Ξέρεις, αυτούς που κάθεσαι στον δρόμο και περνούν ανέμελοι και χαμογελαστοί μπροστά σου, ανεπιτήδευτα, με διαφορετικές κάλτσες και χρωματιστό καρό παντελόνι, όχι για να προκαλέσουν εντυπώσεις. Όχι! Αλλά γιατί αυτή είναι η δική τους φωνή, η δική τους αισθητική!
Ή εκείνους που, χαμένοι στις σκέψεις τους, διαβάζουν σε ένα πάρκο ή παίζουν τη μουσική τους σε μια γωνιά. Χωρίς να τους νοιάζει σε ποιους θα αρέσουν, ποιοι θα τους προσέξουν ή αν θα τους χειροκροτήσουν!
Θεέ μου, πόσο αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους! Εκείνους που γελούν και τραγουδούν!
Δεν έχει σημασία πώς ακούγεται αυτή η φωνή! Σημασία έχει να ακουστεί.
Ξεκίνησα την παρουσία μου με σκοπό να ενημερώσω, να εκπαιδεύσω, να παρέχω τις υπηρεσίες μου.
Όμως, ξαφνικά, η φωνή μου υψώθηκε πέρα από το ανάστημα της βιτρίνας!
Πόσες φορές πνίξαμε τις φωνές μας για να μην ενοχλήσουμε; Πόσες φορές φανήκαμε μικροί για να μην ξεχωρίσουμε, για να μην ακουστούμε, για να μην κριθούμε;
Σε έναν κόσμο αντιγραφής και μίμησης, ας έχουμε το θάρρος να απελευθερώσουμε τη δική μας αλήθεια.
Κι ας ακούγεται η φωνή μας σαν μια καραμούζα! 🤗😅